Follow by Email

Thursday, 24 March 2016

අප්පච්චි නෑති උන නිසා මට ආයෙත් ඉස්කොලේ යන්න බෑරි වෙයිද අම්මේ



මේ කතාව මට කිව්වේ ආටිගේත් මගෙත් මිතුරෙක් වන කමල් නාමරත්න විසින් ... ඔහුත් අපි වගේම  ආටිගේ ගුණවත් කමට ගරුකරන ආටිගේ සහෝදර ඉංජිනේරුවෙක් !!!)

මේ  පින්තූරේ  තියෙන්නේ  එකල  ගුරුවරයෙක්  වූ  අපේ තාත්තා  මා අවුරුදු පහක හයක  කුඩා ළමයෙක් කාලයේ  පාවිච්චි කල  වාහනයට සමාන එකක් .



ඒ කාලේ  අපට තිබුණේ  EN  -8958  අංක දරණ මෙවැනිම  A-30  වර්ගයේ  කාර් එකක් .  මේ වන විට අපේ අප්පච්චි පාසැල් ගුරුවරයෙක් වගේම ඉඩම් හිමි වැවිලි කරුවෙක්.

අපේ අම්මා ඒ කාලේ  තරුණ ගුරුවරියක්.

තාත්තා මෙන් නොව ඇය ඒ වන විට ගුරු වුර්තියට අළුතින් එකතු වූ කෙනෙක්

මාව  මිට අවුරුදු තිස් පහක් -හතලිහක් වැනි අතීතයකට ගෙන යන්නට සමත්වූයේ  මෑතකදී සිදු වූ අවාසනාවන්ත මරණයක්.

ඒ අපේ හිතවත් විශ්ව විද්‍යාල මිතුරෙකු වූ රුවන් ආටිගලගේ හදිසි අභාවයයි.

ආටිගේ  හදිසි අභාවයෙන් පසු  මාත් කොළඹ සිටි අපේ අනෙක් මිතුරනුත්  දින කිහිපයක්ම ඔහුගේ ගොඩගම පිහිටි නිවසට ගොඩවුනා.

එහිදී ආටිගේ  එකොළොස් වියැති පුතාත්  නව හැවිරිදි දියණියත් දකින වාරයක් පාසා මගේ හිත අතීතයට ඇදී ගියා.

එසේ එහි ගොස් සිටි එක් දිනක මගේ කණ වැකුණු සාකච්චාවක්  මගේ සිත පසාරු කරමින් එහි පතුලටම කිඳා බැස්සා.

ආටිගේ  එකොළොස් හැවිරිදි පුතා  ( පවුලේ වැඩිමලා) ඔහුගේ අම්මා සමග කල කතාබහකුයි ඒ .

"අම්මේ .. ඇයි අම්මා අඬන්නේ ?  "

"අප්පච්චි  නැති වුන එක හරි පාඩුවක් නේද  ? "

"අපි හැමදාම උදේට ඉස්කෝලේ අරන් යන්නේ අප්පච්චි නේ... දැන්  කැබ් එක එලවන්න කෙනෙක් නැතිවෙයි නේද..?"

" ඒ කියන්නේ  අප්පච්චි  නැති වුන නිසා මට ඉස්කෝලේ  යන්නත් බැරිවෙයිද දන්නේ නෑ...?"

මේ වෙලාවේ මගේ සිත වේගයෙන් අවුරුදු හතළිහක් පිටුපසට ගමන් කලා.



අපේ අම්මාගේ   හදිසි අභාවය



රුවන් ආටිගල ගොදුරු වූ රෝගයටම  (ලියුකීමියාව) ගොදුරු වූ අපේ අදාරණිය අම්මා අප හැර යනවිට මගේ වයස යන්තම් අවුරුදු හයක් වුනා විතරයි.

ඒ වෙනකොට මට  රුවන්ගේ පුතාට තරම් තේරුමක්  තිබුණේ නෑ.  අපේ අක්කලා පුංචි අම්මලා හඬන විටත් මම මිදුලේ සෙල්ලම් කරමින් සිටියා මතකයි.

හරියට ආටිගලගේ පුංචි දුව වගේ.

මිදුල පුරා කල ගොක්කොළ සැරසිළි, සුදු කොඩි , "අනිච්චාවත සංඛාරා " කියලා පොල්ගෙඩි අකුරින් ලියපු බැනර්   ..

මේ හැම දෙයක්ම මට හොඳින් මතක තියෙනවා.

අම්මාගේ මිනිය සොහොනට ගෙනියන්න ඔසවද්දී  අපේ පුංචි  අම්මලා ඉකි ගහ ගහ හඬපු හැටිත් මගේ හිතේ තවමත් රැඳිලා තියෙනවා.

ඒ  වන විට කුඩා දරුවෙකු වූ මට අම්මාගේ මරණයේ ඇති බරපතලකම  හරිහැටි වැටහුණේ නැත.

මා සිතුවේ අම්මා කිසියම් දිනෙක නැවත ගෙදර පැමිණෙනු ඇති බවයි.

ඒ යලි කිසිදිනෙක නොඑනා ගමනක් ගිය බව මගේ පුංචි සිතට වැටහුනේම නැති ගානය.

මගේ අක්කලා දෙන්නත් මට බාල නංගිත් තනිකර අපේ අම්මා ගිය මේ ගමනේ බරක් පතලක් මට තෙරුනේම  නැහැ.

ඒ කාලේ අපටත් ආටිගේ දරුවන්ට මෙන් හොඳ නිවසක්,  පාසැල් යන්න වාහනයක්  ආදිය තිබුනා.  

එපමණක් නොව වතුපිටිවලින් හොඳ අදායමකුත් අපේ තාත්තට තිබුණ කාලයක් ඒ .  

අද ආටිගේ ළමයින් ගැන අප සමහරක් සිතනවා මෙන් ගමේ අනෙක් අය අප ගැන සිතන්නට ඇති.

"ළමයින්ගේ තාත්තා හොඳ රස්සාවක් කරන  කෙනෙක් .. සැහෙන්න ඉතුරු කරලා ඇති.. ගේ දොර යාන වාහනත් තියෙනවනේ ?"

"අම්මා නැති වුනාට පොඩි උන්ට හොඳ කලක් යයි.  ඉස්කෝලේ මහත්තයා ළමයි හතරදෙනා හොඳට හදා ගනියි ."


සියල්ල වෙනස් වන සුළුයි 



අම්මා ජීවත්ව සිටියදී උපරිම සැප සම්පත් විඳි අපේ නරක කාලය උදා වෙන්න පටන් ගත්තේ ඇගේ අකල් මරණයෙන් අවුරුදු දෙකක් යන්නත් පෙරාතුවයි.

තාත්තගේ වතු පිටි වලින් ලැබුණු ආදායම එන්න එන්නම අඩු වුණා.

මට දැන් හිතෙනවා  ගේ දොර වතුපිටි පාලනය සකසුරුවමින් කල අපේ අම්මා නැතිවිමම  මෙයට හේතු වන්නට ඇති කියලා.

අම්මාගේ සහයෝගය නැතිව අපේ තාත්තට එවා තනියම කර ගන්න බැරිවෙන්න ඇති. 

ඉස්කෝලේ ගුරු කමෙන් ලැබුණු ආදායම වාහන නඩත්තු කරන්න තරම් ප්‍රමාණවත් නැති නිසාදෝ අපේ කාර් එකත් විකුණා දමන්න  තාත්තා තීරණය කළා.

අවුරුදු හතක-අටක ළමයෙකු වූ මට මතක තිබුණේ මේ කරුණු දෙක පමණක් වුවත් මීට වඩා  ගොඩක් දේවල් ඒ  කාලේ සිදුවෙන්න ඇති.

කුඩා ළමයකු වූ මා හට ඉකමණින්  බඩගිනි වනබව ආච්චිට සහ නැන්දලාට  නොදැනුන නිසා  හෝ  එම නිවසේ සේවය කල සේවකයින් රාශියකට ත් සමග කරනා ආහාර පිළියෙළ කිරීම ටිකක් කල් ගතවන වැඩක් නිසා හෝ  මට කෑම ලැබීම පරක්කු වුනා.

මේ දවල් ආහාරය ලැබෙන්නට පරක්කු වීම මට ටිකක් ඉවසන්නට අපහසු දෙයක් වුනා.

ඒ කාලේ අපි හිටියේ තාත්තලා මහගෙදර.  

ආච්චි  හෝ නැන්දලා කෑම  හදා දෙන තෙක් දැනුණු තද කුසගින්න මට නිතර නිතර මගේ ආදරණිය අම්මා සිහිකර දෙන හේතුවක් වුනා.

ආච්චිලා ගෙදර කෑම ලැබෙන්න පරක්කු වෙන බව දැනුන විගස මම අසළ ඇති නෑදෑ  ගෙදරකට දිව යනවා.

ඒ  අම්මාගේ පැත්තෙන්  නැද කමට අම්මාගේ බාප්පා වන මුත්තා කෙනෙකුගේ ගෙදර.  එයා ඒ දවස් වල නිතර නිතර ගමන් බිමන් යන්නට අපේ කාර් එක අරගෙන යනවා.

ඔහු ඒ වෙනුවෙන් කවදාවත් තාත්තට හයර් එකකට කියා මුදල් ගෙවන්නේ නැහැ.

ඒ මුත්තා ටිකක් සැරපරුෂ  කෙනෙක් වුනාට මට කොහොමත් කාරුණිකයි.

අපේ අම්මා ආටිගල වගේම  ලියුකිමියාව හැදී අසාධ්‍යව රෝහල් ගතවී සිටි කාලයේ මම ඒ මුත්තලා ගෙදර නතර වී සිටියා මතකයි.

වෙලාවකට  ඒ මුත්තා " අර පොඩි එකා කාලා නෑ නේද ? බත් ටිකක් දීපන් ඒ ළමයට " යැයි පුංචි අම්මාට  කියනු ඇසුනු අවස්ථා තිබුනා.
මම ඒ විදිහට  කී වතාවක්  කෑම  කා තිබේදැයි  හරියටම නිච්චියක්  නැහැ.  එත් එක දවසක් ඒ පුංචි අම්මා

"මෙයා හැමදාම  මෙහෙ එනවනේ  කෑම හොයාගෙන "  කියලා කියනවා ඇහුණා.

ඒ වෙනකොට මම ඉස්කෝලේ යන ළමයෙක් නෙවෙයි.

ඒත්  මම පුංචි කමට එදා ඉගෙන ගත්තු දෙයක් තමයි මගේ  පුද්ගලික ප්‍රශ්න වලට අනෙක් අයට කරදර කරන්න හොඳ නැහැ කියන එක.

එදායින් පසු කිසිම දවසක මම  කොච්චර බඩගිනි වුනත් කිසි කෙනෙකුට ඒ  ගැන  කරදර කලේ නැහැ.

ඒත් ඉතින් බඩගිනි හැදුනු අවස්ථා  නම් එමටයි.

//ඉර  පායා  ඉර මුදුනට  එන්ට එපා

සඳ පායා  සඳ මුදුනට  එන්ට එපා

පෑදී දියට බොර දිය එක් වන්ට එපා

අම්මා නැති අපට බඩගිනි වන්ට එපා //



අපේ අක්කලා  නංගිලා  ඒ කාලේ  දවස ගත කලේ කොහොමදැයි  මට මතක  නැහැ.


දෙමව්පියන්ගේ  නෑ හිත මිතුරන් කොපමණ කාරුණික වුණත්,  තවත් කෙනෙකුට සැලකීමේ හැකියාව ඒ උදවියට තිබුනත් නැතත්   තවත් දුකට පත් කෙනෙකුට  අත්වැලක් වන සමාජ පසුබිමක්  අද වගේම එදා තිබුනෙත්  නෑ...


මෙසේ කාලය ගත වෙද්දී පුංචි අපේ වගකීම ගන්න ඉතිරි වුණේ තාත්තත්  ඔහුගේ  පියා ( අපේ මුත්තා ) ත් පමණයි.


මට ආටිගේ  දරුවන් ගැන සියුම් බියක් දෑනෙන්නේ  මේ කාරණාව නිසයි.




ඒ කාලේ අම්මා නැති අපේ රෙදි සෝදන්න කරදර බව බාප්පලා  සහ නැන්දලා තාත්තට නිතර කියනවා.

අපේ රෙදි සියල්ල එකතු කරගෙන "ඩෝබිට" ගෙනිච්ච හැටිත් තාත්තා සමග  ඩෝබි මාමලා ගෙදරට ගොස් සේදු රෙදි රැගෙන එන හැටිත් මට අද වගේ මතකයි.

තවත් අවුරුදු දෙකක් ගෙවී යද්දී  (මට යන්තම් අවුරුදු අටක් වෙද්දී ) තාත්තා අපිට දෙවැනි  අම්මා කෙනෙක් රැගෙන ආවා.

අසරණ අපට මවක් වන්නෙමියි සිතා පැමිණි මේ දෙවැනි අම්මාට පෘතග්ජන , කුහක ලෝකයේ එසේ විම ලෙහෙසි පහසු දෙයක්  නොවන බව අප කාටත් කෙටි කලකින්ම තේරම් ගියා.

මේ බව අපි කාට කාටත් කෙටි කලකින්ම වැටහුනත්  නැවත හැරෙන්න හෝ ගොඩ යන්න බැරි සංකීර්ණ  තැනක අපි කවුරුත් හිරවෙලා ඉන්න බව  පමණක් අපි හොමෝම තේරුම් ගත්තා.


කෙටි කලකින් අපේ පවුලට ආදරණිය පොඩි මල්ලී පැමිණීම   හැරෙන්නට  සහ අපි තවත් අසරණ වීම හැරෙන්නට විශේයයෙන් කිවයුතු වෙන යමක් ඒ කාලේ සිදුවුයේ නැහැ.
.
මේ සිදුවීම්  සමග තාත්තගේ ජීවිතය තව තවත් සකිර්ණ වුවා මිසක ඔහුට කිසි පහසුවක් වුණේ  නෑ.

අපේ පවට තවත් කොටස් කාරයින් දෙදෙනෙක් එකතු වීම හැර මේ  කාල වකවානුවේදී  කියන්න තරම් වැදගත් යමක් සිදුවුනේ නැහැ.

ඒත් මම අදටත් ඒ අම්මාට සලකන්නේ මගේ අම්මා හැටියට .

මල්ලී මගේම මල්ලී කෙනෙක් ලෙස අදටත් මගෙන් උදව් උපකාර ලබනවා.

ළඟ එන සිංහල අවුරුද්දේදී  මම අම්මා කියලා තෑගි බෝග අරන් යන්නේ මේ දෙවැනි අම්මාටයි.

අම්මේ  කියා කකුල් දෙක අල්ලා දණගසා වඳින්නේ මේ අම්මාටමයි.


දෙවැනි අම්මා එයාගේ අලුත් ලෝකයේ අප මෙන්ම අසරණ වීමත්  මුත්තලා ට  අපට සරණ වීමට ශක්තියක් නැති වීමත්  සමගම   මම ගෙදරට නොවැදඅපේ ගත් කෙනෙක් බවට පත්වුණා.

ගෙදර ඉඳලා පාසැලට තිබුණ කිලෝමීටර් හතරක දුර  බෝඩිමක ඉඳන් යන්නට සිදුවන්නේ ඒ අනුවයි.

හැම සෙනසුරාදාවකම  සහ ඉරිදා උදය වරුවකම  තාත්තා එනතෙක් බෝඩිමට වී පාර බලන් සිටිය හැටි...

අනෙක් යාලුවන්ගේ ගෙවල් වලින් ගෙනෙන කෑම වලින් මට ලැබෙන කොටස රස බලන නමුත්  රහසින් අම්මා සිහි කල හැටි...


මගේ හිතේ මැවෙන්නේ බොඳවුණු සිහිනයක් වගේ.

හැම සෙනසුරාදාවකම  සහ ඉරිදා උදය වරුවකම මග බලාගෙන  සිටියත්  යහළුවන් බලන්නට  එන අනික් අය අපේ තාත්තා යැයි මුලින් සිතා පසුව අපේක්ෂා බංගත්වයට පත්වී ඇඬුවත්

අපේ තාත්තා මා බලන්නට ආවේ සති දෙකකට හෝ තුනකට වතාවක් පමණයි.

එත් හැම සති අන්තයේම එන අනෙක් යහළුවන්ගේ දෙමව්පියන් දුටු විට මට එය දරා ගන්නට අපහසු වුණා.

මගේ දුක නිතර ම කඳුළු බවට හැරුනේ  ඒ නිසා වෙන්න ඇති. 


අග හිඟකම් තවත් වැඩිවෙයි 


මෙසේ නිවස අසලම බෝඩිමකට වී පාසැල් ගිය අපට තවත් කරදර ඇති වන්නට ගත වුයේ ඉතා සුළු කාලයකි.

අප සිටි බෝඩිමෙන් මෙන්ම එතෙක් ඉතා සතුටින් ගිය පාසැලෙන් ද අපව අස්කර ගන්නට තාත්තා තීරණය කරලා.

හේතුව  ඒ වනවිට ඇතිවී තිබු මුල්‍යමය අපහසුතාවයයි. 

මුදල් අගහිඟකම් තම දරුවන් පිටින් යවනවා හැරෙන්නට වෙන විකල්පයක් ඔහුට තිබෙන්නෙට නැතුව ඇති.

අප නැවතත් තාත්තලා මහගෙදරට ගෙන එන්නේ ඒ නිසා විය යුතුය.

අනතුරුව එළඹී දුෂ්කර සමය  ......

අප සියළු දෙනාට නිතර නිතර පාසැල් මාරු කරන්නත්  නවාතැන් මාරු කරන්නත් හේතු වූ කාලයක්  විය.

එමෙන්ම බෝඩිමක මෙන් නොව මුදල් නොගෙවා නතර වී සිටි  නිවෙස් වල නොයෙක් බැල මෙහෙවරකම් කරන්නටද අපට සිදුවිය.

මිදුල අතුගෑම, වතුර ඇදීම, වලං සේදීම වැනි ගේ දොර වැඩ කර දීමෙන් නොනැවතී නිවැසියන් කිසියම් කරුණකට කෝප වූ විට ඔවුන්ගේ බැනුම් දෝෂාරෝපණ  වලට භාජනය වන්නටද අපට සිදු විය.

ඒ සියල්ල විඳ දරා ගනිමින් පාසැල් යන්නට මට බල කරන්නට ඇත්තේ අකාලයේ අපෙන් වෙන්වූ ආදරණිය අම්මාගේ නොනිමි සෙනෙහස වෙන්නට ඇති.

අප සිටි සමහර නිවෙස් වල අය මට සැලකුවේ ළමා සේවකයෙක් ගානට .  

කුසපිරවෙන්න කෑම ලැබුණත් හිත හැම වෙලේම තිබුණේ "අපේ අම්මා නැති වූ නිසා නේද මේ " කියනා දුක්බර සිතිවිල්ලෙන් පිරිලා.

 මේ වනවිට  ප්‍රාථමික පංති නිමකර සිටි මා පංතියේ හිටපු දක්ෂම ළමයින් දෙදෙනාගෙන් එක්කෙනක් .

මේ කාලයේ  අනෙක් ළමයින් කික්ස්, අඩිඩාස්  ආදී සපත්තු පැළඳ පාසැල් එද්දී මම ගියේ ඉලාස්ටෝ  සෙරෙප්පු දෙකක් දාගෙන.

අග හිඟ කම් අධිකම  කාල වලදී මම ඇඳගෙන ගියේ අණ්ඩ දැමු ඉස්ත්රික් නොකළ කමිස  , ඉරුණු ඇඳුම් ආදිය.

ඒ කාලේ මගේ අක්කලා සහ නංගිලා  කොහොම ඉස්කෝලේ ගියාද කියලා ඇත්තටම මට මතක නැහැ.

වෙලාවට අසලම තිබු අනෙක් පාසලේ විදුහල්පතිවරයා මෙන්  ඇඳුම් පැළඳුම් ගැන හොයන්න අපේ විදුහල්පතිතුමා පෙළඹුනේ නැහැ.

මෙලෙස දුෂ්කර ලෙස පාසැල් යන්නත්   හවස අමතර පංතිවලට යද්දී දවාලට වතුර  පමණක්  ආහාරය ලෙස ගන්නත් මට සිදුවුණා. 

මිය යන විට අපේ අම්මා ගුරුවරියක් වුවත් ඇයගේ සේවා කාලය කෙටි නිසා ඇයට විශ්‍රාම වැටුපක් හිමි වුයේ නැහැ.

ඒ නිසා කුඩා අපට ඇයගේ මරණින් පසු කිසිවක් හිමිවුයේ නැහැ.

අපේ දෙමව්පියන්ගේ නෑදෑයින් එතරම් පොහොසත් අය නෙවෙයි. ඔවුන් අපේ තාත්තටත් වඩා අසරණ නිසා ඒ කිසිවෙකුට අපි හතර දෙනාට උදව් කරන්න තරම් ශක්තියක් තිබුණේ නැහැ.

 අග හිඟකම් මැද පාසැල් ගිය අප අතරින් වඩාත්ම අපහසුවට පත්වුණේ අපේ නංගි.

අපට වඩා ඉහළ පාසලකට ගිය ඇය අනෙක් ළමයින්ගේ සරදමට ලක්වූ වාර අනන්තයි.



ආටිගේ දරුවන් සහ අපි

පුතේ.. මේ අංකල් ගේ කතාව ඉතාම කෙටියෙන්.. 

අද මම ඔබේ පියා වැනිම ඉහළ තලයේ රැකියාවක් ලබන්නටත් , ඔහු මෙන්ම විශ්ව විද්‍යාල අධ්‍යාපනය ලබන්නටත්  හේතුව වුයේ සියළු භාදක මැද මා ලබා ගත් අධ්‍යාපනයයි.

මගේ සොහොයුරියන්  මා මෙන් විශ්ව විද්‍යාලයට යන්නට වාසනාවන්ත වුයේ නැහැ.  

මගේ සොහොයුරියන් ලැබූ දුක් වේදනා ඔබ හෝ ඔබේ නැගණිය ලබනවාට මම කැමති නැහැ.

ඔවුන්ට එසේ දුක් වේදනා ලැබීමට සිදුවුයේ අපේ තාත්තා කරගත් දෙවැනි විවාහය නිසයි.

ඒ නිසාමයි   ඔබේ මව දෙවැනි විවාහයක් කර නොගනියි කියා අස්වැසිල්ලක් ලබන්නට මා  සිත පෙළැම්බෙන්නේ.

  

පුතේ .... ඔබ සහ ඔබේ නැගණිය වෙනුවෙන් ලංකා බැංකුවේ ටිකිරි ගිණුම් දෙකක් ආරම්භ කරන්නට  අප්පච්චිගේ යාළුවන් පෙරමුණ ගත් බව ආරංචි වුණා.

ඔබේ අප්පච්චිට ආදරේ කරන ඔහුගේ අසීමිත මනුස්සකමට ගරු කරන මිනිසුන් ඔබ දෙදෙනාගේ අධ්‍යාපනය වෙනුවෙන් කැප කල මේ ගිණුමට දායක වෙයි කියල මං හිතනවා. 

ඒ මුදල් ඔබේ අධ්‍යාපනයට සහ  ස්වස්ථතතාව වෙනුවෙන් පමණක්ම යොදා ගැනීමට තීරණය කල නිසා එය ඔබේ අනාගතයට පිටිවහලක් වේවි.

ආටිගල අපට කියා දුන් නිහතමානීකම, පරිත්‍යාගශීලීත්වය , මානව දයාව  වැනි උතුම් මානුෂිය ගුණාංග ඔහුගේ අකල් මරණයත් සමග අවසන් වන එකක් නැහැ..


මම ඔබේ පියාට ආදරය කරන මිතුරෙක්.....




(මේ කතාව මට කිව්වේ ආටිගේත් මගෙත් මිතුරෙක් වන කමල් නාමරත්න විසින් ... ඔහුත් අපි වගේම  ආටිගේ ගුණවත් කමට ගරුකරන ආටිගේ සහෝදර ඉංජිනේරුවෙක් !!!)




ඔබ දෙදෙනාගේ  ගිණුම් අංකත්   මෙහි සඳහන් කරන්න තීරණය කළා.


1. පුතා ගේ ගිණුම් විස්තර ..


Account name: 
Account number: 
Bank: 

2. දුවගේ ගිණුම් විස්තර ..


Account name: 
Account number: 
Bank: 


3. ඔබ දෙදෙනාගේ සහයට ඕස්ට්‍රේලියාවේ  ඉන්නා අයට  මුදල් තැන්පත් කිරීම සඳහාම විවුර්ත කල  ගිණුම  ( මෙය ඔබේ ලොකු නැන්දා වන චමින්ද්‍රා ආටිගල/කොඩිතුවක්කු නමින් මේ කාරණය වෙනුවෙන්ම පටන් ගත් ගිණුමක්)


Account name: 
BSB: 
Account number: 
Bank: 






Saturday, 19 March 2016

සොඳුරු මිනිසෙකුගේ නික්ම යාම සහ අපේ කාර්ය භාරය







(මේ කතාව මට කිව්වේ ආටිගේත් මගෙත් මිතුරෙක් ... ආටිට පස්සේ අවුරුද්දේ පේරාදෙණියට ගිය ඉංජිනේරුවෙක් !!!)





අද මුළු දවසම මහ පාළු මූසල මුස්පේන්තු දවසක් වගේ . අප මිත්‍ර රුවන් ආටිගල අකාලයේ අප අතරින් වෙන්වූ අමිහිරි පුවත මා කණ වැකුණේ මිට පැය කිහිපයකට පෙරයි. ආටි සමග අප කෙළිදෙලෙන් ගත කල කාලය සිහිවී මා සිත තවමත් චංචලය .  

දවසේ වැඩ වරුවෙන් නිමකළ මම නුවර සිට කොළඹට වාහනය ධාවනය කරමින් සිටියෙමි.  

"ගෙදර ගිය ගමන් ගොඩගම ආටිගේ ගෙදරට යන්න ඕනා"  මගේ සිත ආටිත් මමත් මුලින්ම මුණගැසුණ ඒ මිහිරි අතීතයට දිව යයි.

එතෙක් ගමේ පාසැලට ගිය මම බණ්ඩාරවෙල නගරයේ තිබු කනිෂ්ට ද්වියිතියික විද්‍යාලයට එන්නේ 1979 වසරේදීය.  

ඒ ඒ වනවිටත් ආටිගල සිටි 3 නෙළුම් පන්තියටයි.






















තූන නෙළුම් පන්තියේ සිටි උසම ළමයා වූ ආටිගලගේ හොඳම යාළුවා වුයේ වරකාදන්ඩේ පත්මශිල නවරත්නයි.  

කනිෂ්ට ද්වියිතියික විද්‍යාලය ධර්මාශෝක මහා විද්‍යාලය වූ පසුවත් පත්මශිල එම විද්‍යාලයේ නැවතුන අතර එතෙක් එහි සිටි ආටිගල හයේ පංතියෙන් පසුව ගියේ බණ්ඩාරවෙල මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයටයි.  

පත්මශිල අප මෙන්ම කුඩා අයෙකු වු අතර ඔහු ආටිට මෙන් නොව ටිකක් කළබල චරිතයක්. ඒ අනුව සිතා බැලුවොත් පන්තියේ සිටි උසම ළමයා වූ ආටි ඊට වඩා කලබල කාරයෙකු විය යුතුය.

ඒ කාලයේ කණිස්ටයේ සිටි ලොකු ළමයි අප වැනි ඇඟ පතින් කුඩා අයට හිරිහැර කලද පංතියේ සිටි උසම ළමයා වූ ආටි අප කිසිවෙකුටත් හිංසා කලේ නැත.

ඒ දිනවල මම ආටිගලත් සමග මිත්‍ර වන්නට ප්‍රධානම හේතුව ඔහු අපට හිංසා නොකිරීම නම් නොවේ.

බණ්ඩාරවෙල මහා මාර්ග දෙපාර්තමේන්තුවේ ඉංජිනේරුවෙකු වූ ආටිගේ තාත්තා සමග ඔහු කොළඹ ගොස් කල කී දේවල් ඇසීම ට ප්‍රිය කිරීම එක් හේතුවකි.

විශේෂයෙන් ආටි ඒ කාලේ කොළඹදී නැරඹු "ඇපලෝ සර්කස්" ගැන කියු කතා ඇසීමට මම පුරුදු වී සිටියෙමි. ඇපලෝ සර්කස් ගැන මගේ ලොකු ආශාවක් තිබුණේ නැති වුනත් අටියා කට උල් කරමින් එවා විස්තර කල ආකාරය මට ප්‍රිය ජනක අත් දැකීමක් වුණා.

ආටි ගැන මට මතක තිබුණේ පිළිවෙලට ඇඳුම් අඳින හොඳට කළු වෙන්න පොලිෂ් කරලා සපත්තු දාන ප්‍රියමනාප ළමයෙක් හැටියටයි.

ඔහුගේ ගෙදර තන්තිරියේ බවත් ඔහු කෙල්ලන් තුන් දෙනෙක් සිටි පවුලක එකම කොල්ලා බවත් මම දැන ගෙන හිටියා.

පන්තියේ එහාම කොනේ හිටී ආටිගල ගැන පන්තියේ මෙහාම කොනේ හිටපු මට හොන්දට මතකයි . සමරහ විට ආටි ලඟම හිටී යාළුවන්ටත් වඩා වැඩියෙන්.
එහෙත් තුනේ අවසාන වාරය වෙද්දී මට නැවතත් වෙනත් පාසැලකට යන්න සිදුවුණා.  

ඒ නිසා නැවත සැහෙන කාලයකට ආටිගල ඇසුරු කරන්නට මට අවස්ථාවක් ලැබුනේ නැහැ. පසුකාලයක මම නැවත ධර්මාශෝකයට පැමිණියත් ඒ වන විට ආටි මහා විද්‍යාලයට ගොස් තිබුණා.



උසස්පෙළ අභියෝගය



අපි ධර්මාශෝකයට ගිය කාලයේ එහි උසස් පෙළ පංති තිබුණේ නෑ . ඒ නිසා සාමාන්‍ය පෙළ සමත් වූ පසු එහි ගිය බොහෝ දෙනෙක් බණ්ඩාරවෙල මහා විද්‍යාලයට යනවා උසස් පෙළට.

අපි උසස් පෙළ කරන්න මහා විද්‍යාලයට යන විට එහි සිටි බොහෝ දෙනෙක් අපිත් එක්ක පොඩි පංති වලදි ධර්මාශෝකයේ එකට සිටි පරණ යාලුවෝ බව අප දැන සිටියා.

එහෙත් ඉන් සමහරෙක් අපට නවකසංග්‍රහ දෙන්නට සුදානම් වුවද ආටි කිසි දිනෙක එවැනි දෙයකට පෙළඹුනේ නැහැ.

ඉන් පසුව එළඹී උසස්පෙළ බලු පොරයේදී සාමාන්ය් පෙළ දී මෙන් වැඩ පෙන්වීමට හැමෝටම බැරි බව අප තේරුම් ගත්තා . ඒ ස්වයං අධ්‍යනයත් සමගම අප වටහා ගත් තවත් දෙයක් තිබුණා. ඒ තමයි උසස්පෙළ පංතිය තුල විශේෂ හැකියාවන් ඇති අය අතර ආටිගල ද පෙරමුණේ සිටි බව .
ඒ කාලේ හරින් සෝමරත්න ( දැන් ඕස්ට්‍රේලියාවේ මහාචාර්යවරයෙක් ) සැබෑ දක්ෂයෙක් බව කවුරුත් වටහා ගෙන සිටි දෙයක්. එලෙසින්ම හරින්ට නොදෙවෙනි ලෙස සුවිශේෂ දක්ෂතා තිබු අයෙක් ලෙස ආටිගල ප්‍රසිද්ධ වී සිටියා.

උදේට හාෆ් ෂීට් කිහිපයක් අතේ ගුලිකරන් පාසැලට එන්නට ආටි පුරුදු වී සිටියා. පාසලේ සියලුම වැඩ කටයුතු ඒ හාෆ් ෂීට් වල සිදු කරන ඔහු හවස ගෙදර යත්දී ඒ ටික ගුලි කරලා විසි කරලා දානවා.

ඒ ඔහුට ඒ සටහන් වලින් වැඩක් නැති නිසා.

ඒ දවස් වල අපේ අමරසිංහ සර්ටත් පියෝ මැත්ස් කරන හැටි උගන්වන්නේ ආටියා. ඒ නිසා ඔහු ආයාසයකින් තොරවම විභාගය පාස්වන බව අප වටහා ගත්තා.

ඒ කාලේ මගෙයි ආටිගෙයි අතර විශේෂ ඇසුරක් තිබුණේ නැහැ.

ඒත් අපිත් සමග ලඟින් ඇසුරු කල අය පවා පොතක් පතක් හුවමාරු කර ගන්නේ නැති කාලේ ආටිගල ඔහු ළඟ තිබු අච්චු පොත් මට පරිශිලණය කරන්නට දුන්නා.

අපේ බොහෝ උසස්පෙළ හිතවතුන් කලේ මේකේ අනික් පැත්ත. ඔවුන් තමන් ළඟ ඒ පොත් තියෙන බව වත් අපට හැඟවූයේ නැහැ.

ඒ කාලේ මම හවසට තන්තිරියේ පිහිටි ආටිගේ නිවසට ගොස් ඒ පොත් අරන් එනවා.

මේ වගේ උදව් ඒ කාලේ ගොඩ දෙනෙක් කරන්නේ නැහැ. අපේ උසස්පෙළ සගයින් බොහෝ දෙනෙක් තමන්ගේ ළඟ ඇති පොත් කිසිවිටෙකත් තවත් කෙනෙකුට දෙන අය නෙවෙයි.


ආටි පේරාදෙණි ගිහින්


ඉන්දුලංකා ගිවිසුම සහ රාජ්‍ය / දේශප්‍රේමී ගැටුම් අතර අපේ ජිවිත දෝලනය වූ 1989 වසරේ අප විද්‍යාලයෙන් විශ්ව විද්‍යාලයට තේරුණේ අතලොස්සක් පමණයි.  

එවර උසස් පෙළ සමත් වී ඉංජිනේරු පීටයට තේරුන කිහිප දෙනා අතරට අපේ ආටිගල ඇතුල් වුයේ ඉතාම පහසුවෙන්.

1989 දෙසැම්බර් මාසයේ විශේෂ උසස් පෙළ විභාගය නිවේදණය කරන විට අපේ පංති සගයින් බොහෝ දෙනෙක් මිය ගොස් හෝ වද කඳවුරු වල සිර වී සිටි බව මතකයි.

එළියේ සිටි අය බොහෝ දෙනෙක් ඒ වන තෙක්ම සිතුවේ උසස්පෙළ විභාගයක් ගැන නොව රජය දැන් දැන් සටන්කාමීන්ට දනනමයි කියාය.

කෙසේ හෝ 1990 දෙවන වර විභාගයට පෙනී සිටි අප විශ්ව විද්‍යාලයට පිවිසුණා.  

අපේ පාසලෙන් වෙද විදුහලට පහළොස් දෙනෙකුත් ඉංජිනේරු පීටයට දොළොස් දෙනෙකුත් තේරුනා 1990දි.

අප 1992-93 පේරාදෙණියට යනවිට ආටි දෙවන වසරේ සිටි ජේස්ට උත්තමයෙක්.

දෙවන වසරේ සිට නවක වධ වලට භාජනය වන අප දෙස අනුකම්පාවෙන් බලා සිටි ආටි.. අපට මෙසේ උපදෙස් දුන්නා.

"මචං මම තමයි ගිය අවුරුද්දේ වැඩි පුරම රැග් වුණේ "

"ඔන්න ඕවා ඕනෑවට වඩා ඔළුවට ගන්නේ නැතුව ඉඳපන් බං "

"වැඩිම වුනොත් ටිකක් ව්‍යායාම කරන්න කියයි "

"උඹට පුළුවන් නම් කරපන් . බැරිනම් නොකර ඉඳපන් "

"ඕනිනම් ටිකක් බනිවි. ඕවා ඇඟේ වදින්නේ නෑනේ බං "

"අනික ඔය යක්කු අපිට ගහන්නේ නෑනේ බන් "

කොහොම වුනත් ආටිගල ජෙෂ්ට උත්තමයා කිසි කෙනෙකුට නවක වධය දුන්නේ නැහැ.

ඒ ආටිගේ හැටි.

තව කෙනෙකුගේ සිත රිදවීමක් , හිංසාවක් , පිඩාවක් කිරීම ආටිගේ ගතියක් නොවේ.

1989 පේරාදෙණි ගිය අපේ අනෙක් සගයන් කිවූ පරිදි ඒ වසරේ රැග් එකේදී ජේස්ට සිසුන් කියූ සියළු ව්‍යයාම සම්පුර්ණ කල හැකිවූ එකම පුද්ගලයා ආටි පමණයි.

ජේස්ටයින් " අඩෝ ඩිප්ස් පනහක් ගහපිය " යැයි අණකල විට පනස් එක පසු කරන ආටි " දැන් ඇතිද? ජෙය්ස්ට උත්තමයා " යැයි අසන්නේලු.

අප දන්නා පරිදි ඩිප්ස් දහයක් ගහ ගන්න තරම් වත් ඇඟේ ජින්තු තියෙන්නේ ඉතාම සුළු පිරිසකටය.

ඒ වැනි උන් අතර ආටියා දැඩි හික්මීමක් සහ හැකියාවක් තිබු අයෙක් ලෙස කැපී පෙනුණේය.

කරුණු මෙසේ වුවත් ජිවිතයේ කිසිම දිනක කිසිවෙකුටවත් ශාරීරික හෝ මානසික හිංසාවක් නොකළ ආටි නොකළ වරදකට දඬුවම් ලැබූ කෙනෙක්.

ඒ ඔහු අපේ බැච් එකට රැග් කළා යැයි අභූත චෝදනැවක් නගා පංති තහනමකට ලක් කිරීම මගින්.

ආටිට අනිවාරතේ දඬුවම් දුන් අය අද කම්පා වනවාට නොඅනුමානයි නොකළ වරදකට ඔහුට දඬුවම් කිරීම ගැන.

ආටි මේ බොහෝ දේවල් දෙස ඉතාම උපේක්ෂා සහගතව බැලු කෙනෙක්.

කිසි දිනක කිසිවෙකුට ඒ ගැන දොස් නොකී කෙනෙක්.

ආටි හරියට නොසැලෙන පර්වතයක් වගේ.

ඒ වගේ නිවිච්ච ගති ඇති මහත්මා ගුණයෙන් යුතු කෙනෙක් අපට අහිමි වුයේ අපේ අවසනව්ටම තමයි.

දයාබර ආටි නුඹ ගැන සිහිවෙන මොහොතක් පාසා මා නෙතට කඳුලක් උනන්නේ ඒ නිසාමය.

ආටි උඹට නිවන් සුව!!!










Thursday, 10 March 2016

සොඳුරු මිනිසාණෙනි... ඔබට සුභ ගමන්...





ඒ එකදහස්  නමසිය අසුව වසරයි.  බණ්ඩාරවෙල කිරිඔරුව විද්‍යාලයේ සිට නගරයේ පිහිටි කනිෂ්ට දිවිතියික විද්‍යාලයට අප පැමිණෙන්නේ   නමසිය අසුවේදීය.



හතරේ පන්තියට පැමිණි අපට හමුවූ කුඩා හිතවතුන් රාශියකි . ඉන් වැඩි දෙනෙක් මා මෙන් දඟලන නලියන කුලකයට අයත් අය වුහ.



හතරේ මානෙල් පංතියට ඇතුළු වූ මා සමග හිතවත් වුයේ  දඟයින් පමනක්ම නොවේ.



වැඩි කලබලයක් නැති නිහඬ චරිත කිහිපයක්ම  අපේ හිතවතුන් අතර සිටි බව මතකය.



එවන් එක් චරිතයක් වුයේ  රුවන් ලකේෂ් ආටිගල හෙවත් අපේ ආටියායි .



ආටිගල  මා මුලින්ම දුටු දිනය මට තවමත් මතකය.



අප මෙන්ම කාල වර්ණ දේහයකට හිමිකම් කී ආටි  මුනින්ම  දුටු දිනයේ මා සිත ඇඳුනේ  අඹ යහළුවෝ ටෙලි නාට්‍ය යේ සුනිල්  අප්පෝ ගේ වැනි පෙනුමකි.

මනාව මැද තිබු සුදු කමිසයත් , නිල් කලිසමත් දණහිස ලඟට වනතෙක් දැමු කළු මේස් දෙකත්  කළු සපත්තු දෙකකුත් පැළඳ  රවුම් තොප්පියක් පැළඳ ආටි පාසලට පැමිණ සිටියේය.

අතේ තිබුණේ නිල් පැහැති කොටු කොටු සුට් කේස් එකකි.



"හලෝ මචං කොහොමද ? ... හලෝ කිටී  කොහොමද? "



වැනි යෙදුමකට වඩා ලොකු දෙයක් ආටි අතින් කියවුනේ කලාතුරකිනි.



හතරේ පන්තියේදී මෙසේ අපට හමු වූ ආටි 1986 දී අපත් සමගම බණ්ඩාරවෙල මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයට පැමිණියේය.



අනතුරුව  අවස්ථා කිහිපයකදීම ආටි අපත් සමග එකම අනු කොටසක " ඒ , බී , සි  ආදී "  සිටියා මතකය.

ඒ හැම පන්තියකම ඔහු අප හා එකටම සිටියේ වුවද  ආටි ගේ නම  මේ වන තෙක් මගේ එකම බ්ලොග් පොස්ට් එකකට වත් පැමිණියේ  නැත .

එයට ප්‍රධානම හේතුව ආටි ගේ තිබු අසාමාන්‍ය නිශ්ශබ්ද්ධ  ජීවන රටාවයි.



ඔහු අපේ කතාවල එන අනෙක් චරිත මෙන්  ( ජාලිය වැනි ) අණ්ඩපාල  වැඩ කල අයෙකු නොවීය.

ආටි අපේ ගැට්ටා , වන්නි වැනි  ගැහැණු ළමයින්ටත් වඩා   තැන්පත් මුළු ගැන්වුණු චරිතයක්ද නොවිය.

ආටි කිසිම දඟ වැඩක නොයෙදුණු නිස්ෂබ්ධ චරිතයක් වීම ඔහු මගේ අණ්ඩපාල වැඩ වල කොටසක්  නොවීමට එකම හේතුවයි.

රුවන් ලකේෂ් ආටිගල හෙවත් අපේ ආටියා



රුවන් ආටිගල එකල බණ්ඩාරවෙල මහා මාර්ගයේ වැඩ කල ප්‍රධාන ඉංජිනේරුවරයාගේ එකම පුත්‍රයා විය.

හතර දෙනෙකුගෙන් යුත් එම පවුලේ  ඔහුට වැඩිමල් සොයුරියන් දෙදෙනෙක් සහ බාල සොයුරියක් වුවාය.

පවුලේ එකම පිරිමි  දරුවා වූ ආටි ඒ සියළු ගැහැණු දරුවන්ටත් වඩා නිශ් ශබ්ධ චරිතයක් විය.



අප කවුරුත් දන්නා පරිදි ආටිගේ වැඩිමහල් සොයුරිය    ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රසිද්ධ දේශපාලන චරිතයකි.



එහෙත් ආටි පාසලේදී හෝ විශ්ව විද්‍යාලයේදී හෝ කිසිම දේශපාලන ක්‍රියාවකට සම්බන්ධ වූ බවක් මා අසා නැත.



ආටිගේ වැඩිමහල් සොයුරිය    තම ජිවිතයම අනුන්ගේ යහපත උදෙසා කැප කළ කාන්තාවකි .



ඒ පිඩිත ජනතාව වෙනුවෙන් කැපවෙමින්  ඇය විශ්වාස කාරනා හැටියට ඒ සඳහා ඇති හොඳම මාර්ගය තෝරා ගනිමිනි.



1989 -1990 ගණන් වල ඇය  දේශපාලන යේ යෙදුනේදැයි මා දැන සිටියේ නැත.



එහෙත් ඒ කාලයේ අපත් සමග එකටම සිටි සගයෙකු වූ ආටි තම "නිශ්ශබ්ද  මානව හිතවාදය " දිගටම පවත්වා ගත්තා මිස   කිසිදු දේශපාලන ක්‍රියාවලියක නිරත් වුයේ නැත.



ආටිගේ උසස්පෙළ පන්තිසගයින් වූ  හඳපානාගල ජයරත්න   , සුගත් වැන්න වුන්   එකල පාසැල්  දේශපාලන ගමන් මගේ ප්‍රධාන කොටස් කාරයෝ වුවද  ආටි ඒ කිසිවකට සම්බන්ධ වුයේ නැත.



පසු කාලිනව අපත් සමගම එකටම විශ්ව විද්‍යාල ප්‍රවේශය සමත් වූ ආටි අපේ ඉංග්‍රීසි අද්යාපනයේ පොරෝගමියා වූ "ආබ්‍රෙව්  සර්ගේ "  සුවච කීකරු ගෝලයෙක්ද  විය.



පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ ඉංජිනේරු පීඨයට ඇතුලත් වූ ආටි සිවිල් ඉංජිනේරුවෙක් ලෙස එයින් නික්ම ගොස්   බස්නාහිර පළාතේ සේවය කළේය.



අවාසනාවකට 1992  GELT එකෙන් පසු මට ආටි මුහුණට මුහුණ හමුවන්නට අවස්ථාවක් උදාවුයේ නැත.

අපේ නිවාස ව්‍යපෘතිය සහ රුවන් ආටිගල යලි හමුවීම.



පසුගිය වසරේ මැද භාගයේදී  අපේ තාත්තගේ මැදිහත් වීමෙන් කළු සහ ප්‍රියන්ත යුවලට නිවසක් තැනීමේ වැඩ ආරම්භ කළෙමු. 



ඒ සඳහා ආධාර කරුවන් සොයා යද්දී  ආටිගේ ලොකු අක්කා අහම්බෙන් මෙන් මට හමු වුවාය. 

මගේ හිතවතෙකුගේ බිරිඳගේ මිතුරියක් ලෙස මට ඈ හඳුනා ගන්න ලැබිණි. 

"ඩොක්ටර් ....මගේ යාළුවෙක් ඉන්නවා මෙල්බන් .....එයා ඔයාගේ නිවාස වැඩේට උදව් කරන්න කැමතියි කිව්වා "



"එයත් බණ්ඩාරවෙල එක්කෙනෙක්  දැන් පාවිච්චි කරන්නේ වෙන වාසගමක් හැබැයි ඉස්සර එයා ආටිගල කෙනෙක්ලු "
අපේ හිතවතිය මා සමග පැවසුවාය. 

"හා ඇත්තද ? හරි හොඳයිනේ  .. එයාට මගේ බැංකු අකවුන්ට් එක දෙන්න .. මට එයාගේ මොබයිල් නම්බර් එක අරන් දෙන්න ස්තුති කරන්නත් එක්ක "



මා  නව දානපතිනියගේ දුරකථන අංකය ඉල්ලා ගත්තෙමි.



ලැබුණු වහාම ඇය හා කතා කල පසු ඇය රුවන් ආටිගලගේ ලොකු අක්කා බවත්.  ඇය හරහා රුවන් ආටිගල වත් මට සම්බන්ධ විය. 



ඉන් අනතරුව ආටිත් මමත් නිතරම මුහුණු පොතේ හමුවුයෙමු. ඒ හරහා ආටි තුලවූ සොඳුරුතම මිනිසා මා හා බෙහෙවින්ම සමීප විය.



" මචං .. අර ගෙදරට  ජනෙල් ග්‍රිල් නැතුව කරදරයක් වෙලා .. හැකි ඉක්මනින් ග්‍රිල් ගහන්න ඕනා "

මුහුණු පොත් මිතුරන් සිය ගණනකට ඇවිටිලි කාරනා අතර දිනක් ආටි සමග මගේ අපහසුව පැවසුයෙමි.



" උඹට කීයක්ද ඕනා ? මට අකවුන්ට් එක දියන් "  අනෙක් පසින් පණිවිඩයක් ලැබිණි.



" උදව් කරන උඹලාගෙන්ම හැමදාම ඉල්ලන්න මොකක්ද වගේ බං.. ඒ අයට තව විසි දාහක් වත් ඕනේ.. "

ගත වුයේ පැය කිහිපයකි.   



ආටියා අපේ නිවාස ලාභියාගේ ගේ  ගිණුමට මුදල් බැර කල බවට මුහුණු පොතෙන් පණිවිඩයක්  එවා තිබේ.

මා ඉහතින් කීවා මෙන් ආටිගල හරි නිහඬ චරිතයකි.  





එහෙත්  දුප්පතෙකුගේ දුක කියූ කිසිදු අවස්ථාවක ඔහු නිහඬ වුයේ නැත. 



ජීවිතේට අසා නැති , දැකනැති නන්නාඳුනනා මිනිසුන් වෙනුවෙන් උණුවන හදවතක් ලැබීමට තරම් අපේ ආටියා වාසනාවන්ත විය.



එහෙත් අවුරුදු හතලිස් පහක් වැනි කෙටිකාලයකින්   ආටිගල නම් මේ සොඳුරු මිනිසා අපගෙන්  වෙන් කීරීමට තරම් දයිවය අපට අකාරුණික විය.



අනුන් වෙනුවෙන් කැපවුණු සොඳුරු සිතක්  ඇත්තෙකු අකාලයේ අපට අහිමි වීමට තරම් අප අවාසනා වන්ත වීමු.




දයාබර  ආටි ... උඹට නිවන් සුව.... සසර මග කෙදිනක දී හෝ අපි නැවත හමුවේවි !!!!

ප. ලි. :
අද උදේ වැඩට යන ගමන් වාහනයේ ගිය ජෝතිපාලගේ  සිංදුවක්  මගේ හිතේ තිබුණු දුකම කිව්වා වගේ හිතුනා .

මෙන්න ඒ සිංදුව.






Monday, 7 March 2016

ප්‍රාථමික පංතියේ බටු බැදුම සහ ඉහළ පංතියේ තක්කාලි ඇඹුල



මේ දිනවල මම තරමක් විවේක සහිත  සේවා මුර  කිහිපයක්  ආවරණය කරන්නෙමි.  උදේ අටේ සිට පහ දක්වා සේවයේ යෙදෙන බැවින් මට සෙනසුරාදා සහ ඉරිදා මෙන්ම සතියේ දිනවල හවස් කාලයේද සුපුන් සමග කාලය ගත කරන්නට පුළුවන .



 ඒ නිසා නිම්මි  සාමාන්යෙන් වැඩ කරන සති අන්ත වල මටත් සුපුන්ටත්  "කුස්සියේ පර්යේෂණ" කිරීමේ ඉඩකඩ හිමිවේ.



අපේ ගෙවත්තේ  සරු සාරෙට වැවී ඇති අල , තක්කාලි, බටු , මාළු මිරිස්  වැනි එළවළු මෙන්ම කංකුන්  වැනි පලාවර්ග එක එක ක්‍රමයට උයමින් තාත්තලා පුතාලා කුස්සිය වනසන්නේ  එබැවිනි.








සුපුන් බිත්තර ඔම්ලට් හැදීමේ කෙළ පැමිණ ඇති අතර මම තක්කාලි ඇඹුල හැදීමේ ශිල්පය  අතැඹුලක් ලෙස ප්‍රගුණ කළෙමි.


මේ තක්කාලි ඇඹුල හැදීමේ වට්ටෝරුව මා අද ඊයේ දැනගත්තක් නොවේ.

කුඩා කල මල්දෙණියේ නිවසේ දීත් ඉවුම් පිහුම් ගැන යම් යම් අත්හදා බැලීම් කර ඇත්තෙමි.
















පසුගිය සෙනසුරාදා සුපුනුත් මමත්  මෙසේ නිම්මිගේ කුස්සියේ හරඹ කරන අතර මගේ සිත එක්වරම අතීතයට දිව ගියේ එබැවිනි.



"ක්‍රින්.. ක්‍රින්.. "කුකුළා කොටන ටයිම් පීස් එක අතොරක්  නැතිව නාද දෙයි .

"ඒයි චුටි නැගිටපන් .. නැගිටපන් .. "

"අර කොල්ලෝ දෙන්නට ඉස්කෝලේ යන්න පරක්කු වෙනවා ..උන්දෙන්නට  තේ දෙකක් හදලා දීපන් ".

අපේ අම්මා නිදි ඇඳේ සිටම අක්කාට කතා කරන්නේ සමන්තටත් මටත් උදේ තේ එක හදලා දෙන්නැයි ඉල්ලමිනි.

අක්කා තවම නැගිටින පාටක්  නැත. ඇය  නැවතත් අනෙක් පසට හැරී නිදා ගත්තාය.

මම කුස්සියට ගොස්  කේතලය ලිපේ තිබ්බේ අක්කා නැගිට්ට වෙලාවක තේ හදා දෙනු ඇතැයි යන බලාපොරොත්තුවෙනි.

ඊයේ රෑ උයපු බත් ඇති ඒවා කන්න මොකක්  හරි මාළුවකුත් හදලා දීපන් ඔය දෙන්නට.

"යකෝ කොල්ලෝ දෙන්නට පරක්කු වෙනවා . නගිටපන්කෝ බන් .."

අම්මා නැවතත්  අක්කා වෙත තම නෝක්කාඩුව  පල කලාය.

අක්කා ගේද  ඉවසීමේ සිමාව ඉක්මවා ගියේ ඈ මෙසේ පිළිතුරු දුන්නාය.

"මට බෑ.. මෙච්චර උදෙන් නැගිටින්න .. මොකෝ මමයැ  ටවුමේ ඉස්කෝලෙට යන්නේ ? මට හතට නැගිට්ටම හොඳටෝම ඇති.  "

කතාව ඇත්තය. ඒ වන විට නගරයේ පාසලට ගියේ මමත් සමන්තත්  පමණි .

පසු කලෙක ඒ දෙදෙනාත්  අප සමග නගරයට  ගියේ වුවද  මුල් කාලයේ අක්කත් ලොකු නංගිත් ගියේ  අපේ ගමේ ඉස්කොලේටයි.

වෙලාව උදේ හයයි විස්ස පමණ වන්නට ඇත.  සමන්ත ඉස්සරහ කාමරේට වී ඔහුගේ පොත් පත් වැඩ වල යෙදේ.

අක්කා නැතිව කහට එකක් පෙරා  ගැනීම මහා දෙයක් නොවුවද උදේට බත් නොකා යන්නට මගේ සිත ඉඩ නොදේ.


ප්‍රාථමික පංතියේ බටු බැදුම






මේ වන විට මම අරලගංවිල  කනිෂ්ට දිවියිතික විද්‍යාලයේ හතරේ පන්තියේ  සිසුවෙකි.

සමන්ත  එම විද්‍යාලයේම නව වන ශ්‍රේණියේ දීප්තිමත්  සිසුන්ගෙන් අයෙක් විය.

අප දෙදෙනා නගරයට පැමිණ ගතවී තිබුනේ මාස කිහිපයක්  පමණි. 

අක්කා නැගිටින්නේ නැතිබව සහසුද්දෙන්  දැන ගත්  මම අම්මාගේ  එළවළු රාක්කය  වෙත ඇදුනෙමි.
බටු ගෙඩි කිහිපයක්  සහ රතුළුණු  ගෙඩි කිහිපයක්  අතට ගත්තෙමි.



 ඒ   කෙසේ හෝ සමන්තටත්  මටත් උදේ ආහාරයට ගත හැකි එළවළුවක් සදන්නේමියි  යන අධිෂ්ඨානය ඇතුවයි.

වක් පිහියක් බිම තබා  එහි මිට මත පාදය තබා තද කරගත්තෙමි. බටු ගෙඩි තුනක්  දිගටි අතට කැපුවේ හිනි  පෙති ගොඩක් වන ලෙසිනි.

බටු වල කහට යන්නට අම්මා සහ පල්ලැහැ ගෙදර ජේන් අක්කා  යොදා ගන්නා උපක්‍රමය භාවිතා කලෙමි.

ඒ ලුණු  මිශ්‍ර වතුර භාජනයක පෙති ගැසූ බටු  ගිල්වා මිරිකා ගැනීමේ ක්‍රමයයි.

"ටවුමේ ඉස්කෝලේ යන එවුන් ඕනෑ විදිහකට ලෑස්ති වෙලා යන එකයි මම යන්නේ කිරඹ ඔය ඉස්කෝලෙට නේ "
අක්කා අම්මාට ගෝරනාඩු කරන හඬ තවමත් ඇසෙයි.

බටු පෙති ටිකට රතුළුණු ගෙඩි කිහිපයක් කපා දැමු මා තාච්චියක් ලිප තැබුවේ බටු බැදුමක් හදන අපේක්ෂාවෙනි.

ලිප ළඟ රත්වෙන්නට  තබා තිබු පොල් තෙල් බෝතලය ගත්තේ එහි ඊළඟ පියවර වශයෙනි.
"දෙය්යනේ.. තෙල් බින්දුවක් වත් නෑ.."  මට දෙවියන් සිහි වුයේ දැන් බටු බදින්නේ කෙසේදැයි යන ගැටළුවට පිළිතුරක් දෙන්නට කිසිවෙක් නැති බව වැටහිමෙනි.

උදේ පාන්දර නෙවෙයි නම් ජේන් අක්කලගෙන්  වත් නයට තෙල් ටිකක් ගේන්න තිබුනා.

"ඇයි චුටි මහත්තයා  කිලාක් මහත්තයට  තව පඩි හම්බ වුනේ නැද්ද පොල් තෙල් බෝතලයක්  ගේන්න.."

බුලත් විටක් හපමින් ජේන් අක්කා අසන හැටි මට මැවී පෙනේ..

හරි මම කොහොමහරි හදන්නම් කෝ බටු මාළුව.

රත්වූ තාච්චියට  ලුණු ටිකක්  දැමු මා රත්වූ ලුණු එකට බටු  සහ රතුළුණු මිශ්‍රණය දැමුවෙමි.

ටික වෙලාවක් මද ගින්නේ බටු එක  තැම්බෙන්නට  හැරියෙමි.

"ඒයි  සමන්ත  බත් කන්න වරෙන් "

"කෝ චුටි නැගිට්ටේ නෑනේ "

"මම බටු එකක් හැදුවා ඒකත්  එක්ක කාලා යමන් "

මම බෙදා දුන් බත් එක හිස පහත්  කරගෙන කටට දෙකට  ගිල දැමු සමන්ත  පාසැල් බසයට දිව යන්නට සුදානම්ය.

" කොහොමද මගේ බටු එක ?"

"හොඳයි  වරදක් නෑ.. චුට්ටක් ලුණු වැඩියි වගේ ඒත් නරක නෑ.."

මගේ ප්‍රථම එළවලු අත්හදා බැලීම ගැන සමන්ත ඉතා සතුටින් කතා කලේ එලෙසිනි.



ඉහළ පංතියේ තක්කාලි  ඇඹුල




ඒ නමසිය අසුගණන් වල මැද භාගයයි .

මේ වන විට මම  නමය දහය වැනි පංති වල ඉගෙන ගනිමින්  සිටියෙමි. නැවතත් අම්මා සහ අක්කා අපේ ඉවුම් පිහුම් වලින් ( විශේෂයෙන් දිවා ආහාරය )  ඈත් මෑත්වූ යුගයකි.

ඒ  මා හතරේ පන්තියේ සිටිද්දී මෙන් උදේම නැගිටින්නට  බැරි කමකට නොව  දෙදෙනාම වගා සටනේ  යෙදී සිටි නිසා මාරගස්වැල්ල කුඹුරට  සිරවී සිටීම ට සිදුවූ බැවිනි,

සමන්තත් මමත් නිවසට එන විට අම්මා  උදේ උයා තබා ගිය බතත්  එලවලුවකුත්    අපේ දිවා ආහාරය ලෙස තබා තිබේ.

ඒ වන විටත් කිරඹඔයේ  රත්තා මුත්තාගේ රටබටු මාළුව රසබලා සිටී මට   ඒ මාළු පිණි එතරම් ප්‍රිය ඉපදුවේ නැත.

















ඒ නිසාම පාසැල් ඇරී නිවසට ආ සැනින් තක්කාලි ගෙඩි දෙකක් කපා ගන්නා මම මුත්තාගේ ක්‍රමයටම තක්කාලි බැදුමක් හදන්නෙමි.




යහමින්  ළුණු , මිරිස් , කරපිංචා  ආදිය දමා සකස් කරන මේ තක්කාලි බැදුමඇඹුල් රස කරන්නේ  තක්කාලි තෙලට දැමීමට ගන්නා අබ අහුරක් මගිනි.


මගේ හතරේ පන්තියේ බටු බැදුම සමග මෙන් නොව මේ තක්කාලි බැදුම    සමග  ඕනා තරම් බත් කෑමට  පුළුවන.


මම හැමදාම තක්කාලි ගෙඩියක් තෙල් දාගන්නා බව දැන ගත් අම්මා පසු කලෙක මා භය කලේ.

"චුටි පුතා ඔය හැටි තක්කාලි කන්න එපා...... කාපන් තව තක්කාලි  .. ඕවා හරි උෂ්ණයි  ..

"තක්කාලි කාලා  කාලා අන්තිමේට  උඹේ බඩ වැල්  ඔක්කොම පිච්චිලා යයි "

යනුවෙන් අනතුරු හඟවමිනි.