Follow by Email

Saturday, 19 March 2016

සොඳුරු මිනිසෙකුගේ නික්ම යාම සහ අපේ කාර්ය භාරය







(මේ කතාව මට කිව්වේ ආටිගේත් මගෙත් මිතුරෙක් ... ආටිට පස්සේ අවුරුද්දේ පේරාදෙණියට ගිය ඉංජිනේරුවෙක් !!!)





අද මුළු දවසම මහ පාළු මූසල මුස්පේන්තු දවසක් වගේ . අප මිත්‍ර රුවන් ආටිගල අකාලයේ අප අතරින් වෙන්වූ අමිහිරි පුවත මා කණ වැකුණේ මිට පැය කිහිපයකට පෙරයි. ආටි සමග අප කෙළිදෙලෙන් ගත කල කාලය සිහිවී මා සිත තවමත් චංචලය .  

දවසේ වැඩ වරුවෙන් නිමකළ මම නුවර සිට කොළඹට වාහනය ධාවනය කරමින් සිටියෙමි.  

"ගෙදර ගිය ගමන් ගොඩගම ආටිගේ ගෙදරට යන්න ඕනා"  මගේ සිත ආටිත් මමත් මුලින්ම මුණගැසුණ ඒ මිහිරි අතීතයට දිව යයි.

එතෙක් ගමේ පාසැලට ගිය මම බණ්ඩාරවෙල නගරයේ තිබු කනිෂ්ට ද්වියිතියික විද්‍යාලයට එන්නේ 1979 වසරේදීය.  

ඒ ඒ වනවිටත් ආටිගල සිටි 3 නෙළුම් පන්තියටයි.






















තූන නෙළුම් පන්තියේ සිටි උසම ළමයා වූ ආටිගලගේ හොඳම යාළුවා වුයේ වරකාදන්ඩේ පත්මශිල නවරත්නයි.  

කනිෂ්ට ද්වියිතියික විද්‍යාලය ධර්මාශෝක මහා විද්‍යාලය වූ පසුවත් පත්මශිල එම විද්‍යාලයේ නැවතුන අතර එතෙක් එහි සිටි ආටිගල හයේ පංතියෙන් පසුව ගියේ බණ්ඩාරවෙල මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයටයි.  

පත්මශිල අප මෙන්ම කුඩා අයෙකු වු අතර ඔහු ආටිට මෙන් නොව ටිකක් කළබල චරිතයක්. ඒ අනුව සිතා බැලුවොත් පන්තියේ සිටි උසම ළමයා වූ ආටි ඊට වඩා කලබල කාරයෙකු විය යුතුය.

ඒ කාලයේ කණිස්ටයේ සිටි ලොකු ළමයි අප වැනි ඇඟ පතින් කුඩා අයට හිරිහැර කලද පංතියේ සිටි උසම ළමයා වූ ආටි අප කිසිවෙකුටත් හිංසා කලේ නැත.

ඒ දිනවල මම ආටිගලත් සමග මිත්‍ර වන්නට ප්‍රධානම හේතුව ඔහු අපට හිංසා නොකිරීම නම් නොවේ.

බණ්ඩාරවෙල මහා මාර්ග දෙපාර්තමේන්තුවේ ඉංජිනේරුවෙකු වූ ආටිගේ තාත්තා සමග ඔහු කොළඹ ගොස් කල කී දේවල් ඇසීම ට ප්‍රිය කිරීම එක් හේතුවකි.

විශේෂයෙන් ආටි ඒ කාලේ කොළඹදී නැරඹු "ඇපලෝ සර්කස්" ගැන කියු කතා ඇසීමට මම පුරුදු වී සිටියෙමි. ඇපලෝ සර්කස් ගැන මගේ ලොකු ආශාවක් තිබුණේ නැති වුනත් අටියා කට උල් කරමින් එවා විස්තර කල ආකාරය මට ප්‍රිය ජනක අත් දැකීමක් වුණා.

ආටි ගැන මට මතක තිබුණේ පිළිවෙලට ඇඳුම් අඳින හොඳට කළු වෙන්න පොලිෂ් කරලා සපත්තු දාන ප්‍රියමනාප ළමයෙක් හැටියටයි.

ඔහුගේ ගෙදර තන්තිරියේ බවත් ඔහු කෙල්ලන් තුන් දෙනෙක් සිටි පවුලක එකම කොල්ලා බවත් මම දැන ගෙන හිටියා.

පන්තියේ එහාම කොනේ හිටී ආටිගල ගැන පන්තියේ මෙහාම කොනේ හිටපු මට හොන්දට මතකයි . සමරහ විට ආටි ලඟම හිටී යාළුවන්ටත් වඩා වැඩියෙන්.
එහෙත් තුනේ අවසාන වාරය වෙද්දී මට නැවතත් වෙනත් පාසැලකට යන්න සිදුවුණා.  

ඒ නිසා නැවත සැහෙන කාලයකට ආටිගල ඇසුරු කරන්නට මට අවස්ථාවක් ලැබුනේ නැහැ. පසුකාලයක මම නැවත ධර්මාශෝකයට පැමිණියත් ඒ වන විට ආටි මහා විද්‍යාලයට ගොස් තිබුණා.



උසස්පෙළ අභියෝගය



අපි ධර්මාශෝකයට ගිය කාලයේ එහි උසස් පෙළ පංති තිබුණේ නෑ . ඒ නිසා සාමාන්‍ය පෙළ සමත් වූ පසු එහි ගිය බොහෝ දෙනෙක් බණ්ඩාරවෙල මහා විද්‍යාලයට යනවා උසස් පෙළට.

අපි උසස් පෙළ කරන්න මහා විද්‍යාලයට යන විට එහි සිටි බොහෝ දෙනෙක් අපිත් එක්ක පොඩි පංති වලදි ධර්මාශෝකයේ එකට සිටි පරණ යාලුවෝ බව අප දැන සිටියා.

එහෙත් ඉන් සමහරෙක් අපට නවකසංග්‍රහ දෙන්නට සුදානම් වුවද ආටි කිසි දිනෙක එවැනි දෙයකට පෙළඹුනේ නැහැ.

ඉන් පසුව එළඹී උසස්පෙළ බලු පොරයේදී සාමාන්ය් පෙළ දී මෙන් වැඩ පෙන්වීමට හැමෝටම බැරි බව අප තේරුම් ගත්තා . ඒ ස්වයං අධ්‍යනයත් සමගම අප වටහා ගත් තවත් දෙයක් තිබුණා. ඒ තමයි උසස්පෙළ පංතිය තුල විශේෂ හැකියාවන් ඇති අය අතර ආටිගල ද පෙරමුණේ සිටි බව .
ඒ කාලේ හරින් සෝමරත්න ( දැන් ඕස්ට්‍රේලියාවේ මහාචාර්යවරයෙක් ) සැබෑ දක්ෂයෙක් බව කවුරුත් වටහා ගෙන සිටි දෙයක්. එලෙසින්ම හරින්ට නොදෙවෙනි ලෙස සුවිශේෂ දක්ෂතා තිබු අයෙක් ලෙස ආටිගල ප්‍රසිද්ධ වී සිටියා.

උදේට හාෆ් ෂීට් කිහිපයක් අතේ ගුලිකරන් පාසැලට එන්නට ආටි පුරුදු වී සිටියා. පාසලේ සියලුම වැඩ කටයුතු ඒ හාෆ් ෂීට් වල සිදු කරන ඔහු හවස ගෙදර යත්දී ඒ ටික ගුලි කරලා විසි කරලා දානවා.

ඒ ඔහුට ඒ සටහන් වලින් වැඩක් නැති නිසා.

ඒ දවස් වල අපේ අමරසිංහ සර්ටත් පියෝ මැත්ස් කරන හැටි උගන්වන්නේ ආටියා. ඒ නිසා ඔහු ආයාසයකින් තොරවම විභාගය පාස්වන බව අප වටහා ගත්තා.

ඒ කාලේ මගෙයි ආටිගෙයි අතර විශේෂ ඇසුරක් තිබුණේ නැහැ.

ඒත් අපිත් සමග ලඟින් ඇසුරු කල අය පවා පොතක් පතක් හුවමාරු කර ගන්නේ නැති කාලේ ආටිගල ඔහු ළඟ තිබු අච්චු පොත් මට පරිශිලණය කරන්නට දුන්නා.

අපේ බොහෝ උසස්පෙළ හිතවතුන් කලේ මේකේ අනික් පැත්ත. ඔවුන් තමන් ළඟ ඒ පොත් තියෙන බව වත් අපට හැඟවූයේ නැහැ.

ඒ කාලේ මම හවසට තන්තිරියේ පිහිටි ආටිගේ නිවසට ගොස් ඒ පොත් අරන් එනවා.

මේ වගේ උදව් ඒ කාලේ ගොඩ දෙනෙක් කරන්නේ නැහැ. අපේ උසස්පෙළ සගයින් බොහෝ දෙනෙක් තමන්ගේ ළඟ ඇති පොත් කිසිවිටෙකත් තවත් කෙනෙකුට දෙන අය නෙවෙයි.


ආටි පේරාදෙණි ගිහින්


ඉන්දුලංකා ගිවිසුම සහ රාජ්‍ය / දේශප්‍රේමී ගැටුම් අතර අපේ ජිවිත දෝලනය වූ 1989 වසරේ අප විද්‍යාලයෙන් විශ්ව විද්‍යාලයට තේරුණේ අතලොස්සක් පමණයි.  

එවර උසස් පෙළ සමත් වී ඉංජිනේරු පීටයට තේරුන කිහිප දෙනා අතරට අපේ ආටිගල ඇතුල් වුයේ ඉතාම පහසුවෙන්.

1989 දෙසැම්බර් මාසයේ විශේෂ උසස් පෙළ විභාගය නිවේදණය කරන විට අපේ පංති සගයින් බොහෝ දෙනෙක් මිය ගොස් හෝ වද කඳවුරු වල සිර වී සිටි බව මතකයි.

එළියේ සිටි අය බොහෝ දෙනෙක් ඒ වන තෙක්ම සිතුවේ උසස්පෙළ විභාගයක් ගැන නොව රජය දැන් දැන් සටන්කාමීන්ට දනනමයි කියාය.

කෙසේ හෝ 1990 දෙවන වර විභාගයට පෙනී සිටි අප විශ්ව විද්‍යාලයට පිවිසුණා.  

අපේ පාසලෙන් වෙද විදුහලට පහළොස් දෙනෙකුත් ඉංජිනේරු පීටයට දොළොස් දෙනෙකුත් තේරුනා 1990දි.

අප 1992-93 පේරාදෙණියට යනවිට ආටි දෙවන වසරේ සිටි ජේස්ට උත්තමයෙක්.

දෙවන වසරේ සිට නවක වධ වලට භාජනය වන අප දෙස අනුකම්පාවෙන් බලා සිටි ආටි.. අපට මෙසේ උපදෙස් දුන්නා.

"මචං මම තමයි ගිය අවුරුද්දේ වැඩි පුරම රැග් වුණේ "

"ඔන්න ඕවා ඕනෑවට වඩා ඔළුවට ගන්නේ නැතුව ඉඳපන් බං "

"වැඩිම වුනොත් ටිකක් ව්‍යායාම කරන්න කියයි "

"උඹට පුළුවන් නම් කරපන් . බැරිනම් නොකර ඉඳපන් "

"ඕනිනම් ටිකක් බනිවි. ඕවා ඇඟේ වදින්නේ නෑනේ බං "

"අනික ඔය යක්කු අපිට ගහන්නේ නෑනේ බන් "

කොහොම වුනත් ආටිගල ජෙෂ්ට උත්තමයා කිසි කෙනෙකුට නවක වධය දුන්නේ නැහැ.

ඒ ආටිගේ හැටි.

තව කෙනෙකුගේ සිත රිදවීමක් , හිංසාවක් , පිඩාවක් කිරීම ආටිගේ ගතියක් නොවේ.

1989 පේරාදෙණි ගිය අපේ අනෙක් සගයන් කිවූ පරිදි ඒ වසරේ රැග් එකේදී ජේස්ට සිසුන් කියූ සියළු ව්‍යයාම සම්පුර්ණ කල හැකිවූ එකම පුද්ගලයා ආටි පමණයි.

ජේස්ටයින් " අඩෝ ඩිප්ස් පනහක් ගහපිය " යැයි අණකල විට පනස් එක පසු කරන ආටි " දැන් ඇතිද? ජෙය්ස්ට උත්තමයා " යැයි අසන්නේලු.

අප දන්නා පරිදි ඩිප්ස් දහයක් ගහ ගන්න තරම් වත් ඇඟේ ජින්තු තියෙන්නේ ඉතාම සුළු පිරිසකටය.

ඒ වැනි උන් අතර ආටියා දැඩි හික්මීමක් සහ හැකියාවක් තිබු අයෙක් ලෙස කැපී පෙනුණේය.

කරුණු මෙසේ වුවත් ජිවිතයේ කිසිම දිනක කිසිවෙකුටවත් ශාරීරික හෝ මානසික හිංසාවක් නොකළ ආටි නොකළ වරදකට දඬුවම් ලැබූ කෙනෙක්.

ඒ ඔහු අපේ බැච් එකට රැග් කළා යැයි අභූත චෝදනැවක් නගා පංති තහනමකට ලක් කිරීම මගින්.

ආටිට අනිවාරතේ දඬුවම් දුන් අය අද කම්පා වනවාට නොඅනුමානයි නොකළ වරදකට ඔහුට දඬුවම් කිරීම ගැන.

ආටි මේ බොහෝ දේවල් දෙස ඉතාම උපේක්ෂා සහගතව බැලු කෙනෙක්.

කිසි දිනක කිසිවෙකුට ඒ ගැන දොස් නොකී කෙනෙක්.

ආටි හරියට නොසැලෙන පර්වතයක් වගේ.

ඒ වගේ නිවිච්ච ගති ඇති මහත්මා ගුණයෙන් යුතු කෙනෙක් අපට අහිමි වුයේ අපේ අවසනව්ටම තමයි.

දයාබර ආටි නුඹ ගැන සිහිවෙන මොහොතක් පාසා මා නෙතට කඳුලක් උනන්නේ ඒ නිසාමය.

ආටි උඹට නිවන් සුව!!!










Monday, 7 March 2016

ප්‍රාථමික පංතියේ බටු බැදුම සහ ඉහළ පංතියේ තක්කාලි ඇඹුල



මේ දිනවල මම තරමක් විවේක සහිත  සේවා මුර  කිහිපයක්  ආවරණය කරන්නෙමි.  උදේ අටේ සිට පහ දක්වා සේවයේ යෙදෙන බැවින් මට සෙනසුරාදා සහ ඉරිදා මෙන්ම සතියේ දිනවල හවස් කාලයේද සුපුන් සමග කාලය ගත කරන්නට පුළුවන .



 ඒ නිසා නිම්මි  සාමාන්යෙන් වැඩ කරන සති අන්ත වල මටත් සුපුන්ටත්  "කුස්සියේ පර්යේෂණ" කිරීමේ ඉඩකඩ හිමිවේ.



අපේ ගෙවත්තේ  සරු සාරෙට වැවී ඇති අල , තක්කාලි, බටු , මාළු මිරිස්  වැනි එළවළු මෙන්ම කංකුන්  වැනි පලාවර්ග එක එක ක්‍රමයට උයමින් තාත්තලා පුතාලා කුස්සිය වනසන්නේ  එබැවිනි.








සුපුන් බිත්තර ඔම්ලට් හැදීමේ කෙළ පැමිණ ඇති අතර මම තක්කාලි ඇඹුල හැදීමේ ශිල්පය  අතැඹුලක් ලෙස ප්‍රගුණ කළෙමි.


මේ තක්කාලි ඇඹුල හැදීමේ වට්ටෝරුව මා අද ඊයේ දැනගත්තක් නොවේ.

කුඩා කල මල්දෙණියේ නිවසේ දීත් ඉවුම් පිහුම් ගැන යම් යම් අත්හදා බැලීම් කර ඇත්තෙමි.
















පසුගිය සෙනසුරාදා සුපුනුත් මමත්  මෙසේ නිම්මිගේ කුස්සියේ හරඹ කරන අතර මගේ සිත එක්වරම අතීතයට දිව ගියේ එබැවිනි.



"ක්‍රින්.. ක්‍රින්.. "කුකුළා කොටන ටයිම් පීස් එක අතොරක්  නැතිව නාද දෙයි .

"ඒයි චුටි නැගිටපන් .. නැගිටපන් .. "

"අර කොල්ලෝ දෙන්නට ඉස්කෝලේ යන්න පරක්කු වෙනවා ..උන්දෙන්නට  තේ දෙකක් හදලා දීපන් ".

අපේ අම්මා නිදි ඇඳේ සිටම අක්කාට කතා කරන්නේ සමන්තටත් මටත් උදේ තේ එක හදලා දෙන්නැයි ඉල්ලමිනි.

අක්කා තවම නැගිටින පාටක්  නැත. ඇය  නැවතත් අනෙක් පසට හැරී නිදා ගත්තාය.

මම කුස්සියට ගොස්  කේතලය ලිපේ තිබ්බේ අක්කා නැගිට්ට වෙලාවක තේ හදා දෙනු ඇතැයි යන බලාපොරොත්තුවෙනි.

ඊයේ රෑ උයපු බත් ඇති ඒවා කන්න මොකක්  හරි මාළුවකුත් හදලා දීපන් ඔය දෙන්නට.

"යකෝ කොල්ලෝ දෙන්නට පරක්කු වෙනවා . නගිටපන්කෝ බන් .."

අම්මා නැවතත්  අක්කා වෙත තම නෝක්කාඩුව  පල කලාය.

අක්කා ගේද  ඉවසීමේ සිමාව ඉක්මවා ගියේ ඈ මෙසේ පිළිතුරු දුන්නාය.

"මට බෑ.. මෙච්චර උදෙන් නැගිටින්න .. මොකෝ මමයැ  ටවුමේ ඉස්කෝලෙට යන්නේ ? මට හතට නැගිට්ටම හොඳටෝම ඇති.  "

කතාව ඇත්තය. ඒ වන විට නගරයේ පාසලට ගියේ මමත් සමන්තත්  පමණි .

පසු කලෙක ඒ දෙදෙනාත්  අප සමග නගරයට  ගියේ වුවද  මුල් කාලයේ අක්කත් ලොකු නංගිත් ගියේ  අපේ ගමේ ඉස්කොලේටයි.

වෙලාව උදේ හයයි විස්ස පමණ වන්නට ඇත.  සමන්ත ඉස්සරහ කාමරේට වී ඔහුගේ පොත් පත් වැඩ වල යෙදේ.

අක්කා නැතිව කහට එකක් පෙරා  ගැනීම මහා දෙයක් නොවුවද උදේට බත් නොකා යන්නට මගේ සිත ඉඩ නොදේ.


ප්‍රාථමික පංතියේ බටු බැදුම






මේ වන විට මම අරලගංවිල  කනිෂ්ට දිවියිතික විද්‍යාලයේ හතරේ පන්තියේ  සිසුවෙකි.

සමන්ත  එම විද්‍යාලයේම නව වන ශ්‍රේණියේ දීප්තිමත්  සිසුන්ගෙන් අයෙක් විය.

අප දෙදෙනා නගරයට පැමිණ ගතවී තිබුනේ මාස කිහිපයක්  පමණි. 

අක්කා නැගිටින්නේ නැතිබව සහසුද්දෙන්  දැන ගත්  මම අම්මාගේ  එළවළු රාක්කය  වෙත ඇදුනෙමි.
බටු ගෙඩි කිහිපයක්  සහ රතුළුණු  ගෙඩි කිහිපයක්  අතට ගත්තෙමි.



 ඒ   කෙසේ හෝ සමන්තටත්  මටත් උදේ ආහාරයට ගත හැකි එළවළුවක් සදන්නේමියි  යන අධිෂ්ඨානය ඇතුවයි.

වක් පිහියක් බිම තබා  එහි මිට මත පාදය තබා තද කරගත්තෙමි. බටු ගෙඩි තුනක්  දිගටි අතට කැපුවේ හිනි  පෙති ගොඩක් වන ලෙසිනි.

බටු වල කහට යන්නට අම්මා සහ පල්ලැහැ ගෙදර ජේන් අක්කා  යොදා ගන්නා උපක්‍රමය භාවිතා කලෙමි.

ඒ ලුණු  මිශ්‍ර වතුර භාජනයක පෙති ගැසූ බටු  ගිල්වා මිරිකා ගැනීමේ ක්‍රමයයි.

"ටවුමේ ඉස්කෝලේ යන එවුන් ඕනෑ විදිහකට ලෑස්ති වෙලා යන එකයි මම යන්නේ කිරඹ ඔය ඉස්කෝලෙට නේ "
අක්කා අම්මාට ගෝරනාඩු කරන හඬ තවමත් ඇසෙයි.

බටු පෙති ටිකට රතුළුණු ගෙඩි කිහිපයක් කපා දැමු මා තාච්චියක් ලිප තැබුවේ බටු බැදුමක් හදන අපේක්ෂාවෙනි.

ලිප ළඟ රත්වෙන්නට  තබා තිබු පොල් තෙල් බෝතලය ගත්තේ එහි ඊළඟ පියවර වශයෙනි.
"දෙය්යනේ.. තෙල් බින්දුවක් වත් නෑ.."  මට දෙවියන් සිහි වුයේ දැන් බටු බදින්නේ කෙසේදැයි යන ගැටළුවට පිළිතුරක් දෙන්නට කිසිවෙක් නැති බව වැටහිමෙනි.

උදේ පාන්දර නෙවෙයි නම් ජේන් අක්කලගෙන්  වත් නයට තෙල් ටිකක් ගේන්න තිබුනා.

"ඇයි චුටි මහත්තයා  කිලාක් මහත්තයට  තව පඩි හම්බ වුනේ නැද්ද පොල් තෙල් බෝතලයක්  ගේන්න.."

බුලත් විටක් හපමින් ජේන් අක්කා අසන හැටි මට මැවී පෙනේ..

හරි මම කොහොමහරි හදන්නම් කෝ බටු මාළුව.

රත්වූ තාච්චියට  ලුණු ටිකක්  දැමු මා රත්වූ ලුණු එකට බටු  සහ රතුළුණු මිශ්‍රණය දැමුවෙමි.

ටික වෙලාවක් මද ගින්නේ බටු එක  තැම්බෙන්නට  හැරියෙමි.

"ඒයි  සමන්ත  බත් කන්න වරෙන් "

"කෝ චුටි නැගිට්ටේ නෑනේ "

"මම බටු එකක් හැදුවා ඒකත්  එක්ක කාලා යමන් "

මම බෙදා දුන් බත් එක හිස පහත්  කරගෙන කටට දෙකට  ගිල දැමු සමන්ත  පාසැල් බසයට දිව යන්නට සුදානම්ය.

" කොහොමද මගේ බටු එක ?"

"හොඳයි  වරදක් නෑ.. චුට්ටක් ලුණු වැඩියි වගේ ඒත් නරක නෑ.."

මගේ ප්‍රථම එළවලු අත්හදා බැලීම ගැන සමන්ත ඉතා සතුටින් කතා කලේ එලෙසිනි.



ඉහළ පංතියේ තක්කාලි  ඇඹුල




ඒ නමසිය අසුගණන් වල මැද භාගයයි .

මේ වන විට මම  නමය දහය වැනි පංති වල ඉගෙන ගනිමින්  සිටියෙමි. නැවතත් අම්මා සහ අක්කා අපේ ඉවුම් පිහුම් වලින් ( විශේෂයෙන් දිවා ආහාරය )  ඈත් මෑත්වූ යුගයකි.

ඒ  මා හතරේ පන්තියේ සිටිද්දී මෙන් උදේම නැගිටින්නට  බැරි කමකට නොව  දෙදෙනාම වගා සටනේ  යෙදී සිටි නිසා මාරගස්වැල්ල කුඹුරට  සිරවී සිටීම ට සිදුවූ බැවිනි,

සමන්තත් මමත් නිවසට එන විට අම්මා  උදේ උයා තබා ගිය බතත්  එලවලුවකුත්    අපේ දිවා ආහාරය ලෙස තබා තිබේ.

ඒ වන විටත් කිරඹඔයේ  රත්තා මුත්තාගේ රටබටු මාළුව රසබලා සිටී මට   ඒ මාළු පිණි එතරම් ප්‍රිය ඉපදුවේ නැත.

















ඒ නිසාම පාසැල් ඇරී නිවසට ආ සැනින් තක්කාලි ගෙඩි දෙකක් කපා ගන්නා මම මුත්තාගේ ක්‍රමයටම තක්කාලි බැදුමක් හදන්නෙමි.




යහමින්  ළුණු , මිරිස් , කරපිංචා  ආදිය දමා සකස් කරන මේ තක්කාලි බැදුමඇඹුල් රස කරන්නේ  තක්කාලි තෙලට දැමීමට ගන්නා අබ අහුරක් මගිනි.


මගේ හතරේ පන්තියේ බටු බැදුම සමග මෙන් නොව මේ තක්කාලි බැදුම    සමග  ඕනා තරම් බත් කෑමට  පුළුවන.


මම හැමදාම තක්කාලි ගෙඩියක් තෙල් දාගන්නා බව දැන ගත් අම්මා පසු කලෙක මා භය කලේ.

"චුටි පුතා ඔය හැටි තක්කාලි කන්න එපා...... කාපන් තව තක්කාලි  .. ඕවා හරි උෂ්ණයි  ..

"තක්කාලි කාලා  කාලා අන්තිමේට  උඹේ බඩ වැල්  ඔක්කොම පිච්චිලා යයි "

යනුවෙන් අනතුරු හඟවමිනි.