Follow by Email

Tuesday, 15 November 2016

ලලිත කලා සහ කලාත්මක වෛද්‍ය ශිෂ්‍යයා






මේ සිද්ධිය සිදුවුණේ  මම නුවරට ඇවිත් මාස කිහිපයක් ඇතුළත.

ඒ වනවිට මම කඩුගන්නාව පාරෙන් කුලියට ගෙයක්  හොයාගෙන ගතවී තිබුනේ  දින කිහිපයක් පමණයි.

 එමෙන්ම මා නැවතී සිටි නිවසේ සරප් මහතා හා සාකච්චා කර ගත් පරිදි ප්‍රධාන පාර අයිනේ කඩයක උඩ තට්ටුව  මගේ පුද්ගලික බෙහෙත් ශාලාව ආරම්භ කරන තැන ලෙස තෝරාගෙනයි හිටියේ.

බෙහෙත් ශාලාවට ලැබුණු ගොඩනැගිල්ල අළුතින්ම සදා කළු පැහැති දිග විදුරු දැමු ලස්සන තැනක්.

ඒ නිසාම වෙන්න ඇති අයිතිකාර මුදලාලි මගෙන් මාසික කුලිය විදිහට රුපියල් 3500ක් අය කරන්න තීරණය කලෙත්.

පොලේ ඉදිරි වැඩ කටුයුතු ගැන සාකච්චා කරන්න මම දවසක් මා සිටි නිවසේ උඩ තට්ටුවට  පිය මැන්නා .

"තාත්තේ  මෙන්න ඩොක්ටර් අය්යා ඇවිත් " සුනන්ද මහත්තයා ( සරප් මහතා ) ගේ පොඩි දුව මා පැමිණි බව ඔහුට දැනුම් දුන්නා.

" ආ.. එන්ට ඩොක්ටර් වාඩි වෙන්න . කොහොමද අලුත් ගොඩනැගිල්ල බලන්ට ගියාද ? "

"ඔව් ඔව් සුනන්ද මහත්තයා.  ඒ ගැන කතා කරගන්නත් තමයි මම මේ ආවේ "

" ඒ කිව්වේ ඩොක්ටර් ? තැන හරි නැද්ද ? "

" නෑ .. නෑ තැන හොඳයි . ඒකෙ පොඩි වැඩ ටිකක් තියෙනවා කරගන්න "

"පළවෙනි එක ඒ කාමරේ පාටිෂන් කර ගන්න ඕනේ.  මම ඉන්න තැනයි . ලෙඩ්ඩු බලන තැනයි වෙන් කරලා .

තව එකක් බිල්ඩිමට වතුර සප්ලයි එක තිබ්බට  මගේ කාමරේට සින්ක් එකක් නෑ ඒක හදා ගන්න ඕනේ"

"හරි ඩොක්ටර් මට මතක් වුණා .

ඕකට හරියනම මනුස්සයා තමයි අර කැම්පස් එකේ වැඩ කරන සෝමදාස වඩු බාසුන්නැහැ.

අපි මිනිහට කියමු එයා ඔය වැඩ ටික කරලා දෙයි.  ඩොක්ටර් කැමති නම් මම කතා කරන්නම් . "

සුනන්ද මහත්තයා මා වෙනුවෙන් ඒ ගණුදෙනුව කතා කර ගන්නට පොරුන්දුවිය.



"ඒක නෙවෙයි ඩොක්ටර් ඕකට ලස්සන බෝඩ් එකකුත් දාන්න වෙයි නේද ?

සුදුපාට එළිය පෙට්ටියක් වගේ බෝඩ් එකක් දැම්මා නම් ඈතට පෙනෙන විදිහට ? "

සුනන්ද මහත්තයා මා කතා කරන්නට පැමිණි අනික් කාරණය මටත් කලින්ම  සාකච්චා මේසයට ගෙනාවේය.

"ඔව් ඔව් මමත් ඔය ගැන හිතුවා .  බෝඩ් අඳින්න හොඳ තැනක් හොයාගන්න ඕනේ .

මම අද හවස කිරිබත්කුඹුරේ ගියාම දුමි අය්යා ගෙන් අහන්නම් මිනිහා දන්නවා ඇති"

'ඩොක්ටර් නමක් එහෙම හිතලද තියෙන්නේ ? "

" ඔව් ඔව් මම හිතුවා  Family Care Medical Center  නම දාන්න  .ඒක හොඳයි නේද ? "











"හොඳයි හොඳයි ඩොක්ටර් එහෙනම් මෙහෙම කරමු .

මම සෝමදාස බාස් එක්ක  කාමරේ පිළිවෙලක් කරන එක කතා කරන්නම් ඩොක්ටර් බෝඩ් එකේ වැඩේ බලන්නකෝ "

ඒ අනුව සුනන්ද මහත්තයා මගේ පොල අලංකාර කිරීමේ ගණුදෙනුව සෝමාදාස බාසුන්නැහැට භාර දී තිබුනේ රුපියල් දහදාහකටය.

ඒ ගාස්තුවට   හාර්ඩ් බෝර්ඩ් ගසා කාමරය පාටිෂන් කිරීමත් , කොලපාට තිර දමා එය අලංකාර කිරීමත් , අත් සේදීමට සින්ක් එකක් සහ ලෙඩ බැලීමට ලෙඩ ඇඳක් සකස් කිරීමත් ඇතුලත් විය .

අනෙකුත් අවශ්‍ය උපකරණ වූ  වෛද්‍යවරයාගේ මේසය සහ හාන්සි පුටුව මම   නුවර ගෘහ භාණ්ඩ කඩයකින් මිලදී  ගත්තෙමි.

ලලිත කලා  කලා ආයතනය

සුනන්ද මහත්තයා  සමග කතිකා කරගත් පරිදිම බෝඩ් ඇඳීම ගැන විමසන්නට මම දුමි අය්යා හමු වුනෙමි.

"ආ මල්ලි කොහොමද ?  කාලෙකින් ?  උඹලට අලුත් තැන් හම්බ වුණාම අපි අමතකයි ආ ? "

දුමියා පුරුදු භාෂාවෙන් මා ඇමතුවේ වින්කලයේ වැඩ මදකට නවතා  රෙදි කඩ මාල්ලකින් අත පිහින ගමන්මය. 

" නෑ දුමි අය්යා කැම්පස් එකේ වැඩයි   අලුත් ප්‍රයිවෙට් එක පටන් ගන්න එකේ වැඩයි නිසා මේ පැත්තේ එන්න වෙලාවක් වුනේ නෑ "

" කොහොමද උඹ දැන් පොළ පටන් ගත්තද මචං ? 

ඔන්න පටන් ගත්තු ගමන් කියන්ට ඕනෑ.

අපිත් එනවා පොඩි උන් දෙන්නට එහෙම උඹෙන් බෙහෙත් ගන්ට ඈ "

"හරි හරි ඒවා බැරියැ පස්සේ ඉස්සෙල්ලා මට බෝඩ් එකක් ඇඳ ගන්ඩ තැනක් කියපන්කෝ ? "

මම දුමි අය්යාට මා ඔහු හමුවීමට පැමිණි කාරණය පැහැදිලි කලෙමි. 

" මල්ලි ඔය කිරිබත්කුඹුරේ හන්දියේම ලලිතකලා කියලා බෝඩ් එකක් ගහලා පොඩි කඩයක් තියෙනවා උඹට මතකද? "

" ඔව් ඔව් අර බස් හෝල්ට් එකට පොඩ්ඩක් උඩහින් තියෙන්නේ ?"

"ඔතන ඉන්න පොර බෝඩ් අඳිනවා මචං . හැබැයි පොර ගෑණිට බයයි  ගෑණි හා කිව්වොත් තමයි මෑන් වැඩේ බාර ගන්නේ "

" ඉතිං අය්යා මම ගෑණි තියා මිනිහා වත් අඳුරන්නේ නෑ නේ ? "

" හරි හරි හිටපන්කෝ ඉතිං කියනකන්  පනින්නේ නැතිව . 

මම උඹත් එක්ක ඇවිල්ලා කට්ටිය අඳුන්වලා දෙන්නම් . හැබැයි ඉතිරි හරිය උඹට කරගන්න  වෙයි මස්සිනා "

දුමි අය්යා කියාගෙන ගියේ නියම වින්කල් බාස් කෙනෙක්ගේ භාෂාවෙනි. 

"මල්ලි මෙන්න මේක පොඩ්ඩක් බලා ගනින් අපි ලලිතකලා ලගේ ගෙදරට ගිහින් එනකං " දුමියා වින්කලේ සිටි කොලුවෙකුට පැවසුවේ ඔහුගේ යමහා සුපර් කබ් එකට නගින ගමන්මය.

දුමියා ගේ බයික් එකේ පිටිපස්සේ එල්ලුණු මම ඔහුත් සමග කිරිබත්කුඹුර හංදියට ගියෙමි.

" ගෙදර කවුද ? ගෙදර කවුද ? "

කොළඹ- නුවර පාරේ  තිබු ලලිතකලා ගෙදර/කඩේ දොර ලෑලි දෙකක් ඉවත් කල තැනින් ඔලුව දැමු දුමි අය්යා නිවැසියන් ඇමතුවේය.

" ආ මම මේ කවුද බැලුවා දුමින්ද මල්ලිනේ එන්න එන්න "

"කෝ අය්යා ? "

එයා අන්න පිටිපස්සේ බෝඩ් වගයක් අඳිනවා .

"මේ මගේ යාළු දොස්තර මහත්තයෙක් එයත් ලයනල් අය්යාට කියලා බෝඩ් එකක් හදව ගන්න ආවේ "

දුමි ගෙදර ගෘහ මුලිකාවට මා හඳුන්වා දුන්නේය.

"එන්න මහත්තයා වාඩි වෙන්න මං ලයනල් ට එන්ට කියන්නම් "

" නෑ නෑ ඕනේ නෑ එයා වැඩ කරන තැනට අපි එන්නම් කෝ " කියමින් මම බෝඩ් අඳින්නා සිටි ඇතුල් කාමරය දෙසට පිය මැන්නෙමි .

ඉරි ඉරි සරමක් හැඳ ගත්  කුඩා මිනිසෙක් බිම දන ගසාගෙන ලොකු නාම පුවරුවක් අඳිමින් සිටියි.

දුමි අය්යා ලයනල් ට අප පැමිණි කාරණය කියන්නට විය .

"මේකයි අය්යා ඩොක්ටර් ට ඕනේ කියන්නේ අර ටියුබ් ලයිට් දෙකක් ඇතුලට දාලා හදන ලස්සන සුදුපාට බෝර්ඩ් එකක් .

සයිඩ් එකෙනුත් පොඩි එකක් එල්ලන්න පුළුවන් නම් හොඳයි නේද මල්ලි ? "

යැයි ඔහු මා ගෙන් විමසුවේ පාරේ ඈතට පෙනෙන්නට එල්ලන දැන්වීම් පුවරුවක් ගැනයි.

අවසානයේ  එලෙස බෝඩ් දෙකක් සකස් කරදෙන ලෙස ලලිතකලා ට ඕඩරයක් භාර දුන්නෙමු.



ඒ අතර මා නෙත ගැටුනේ  කාමරයේ අනෙක් කොණේ  ලයනල්ට උදව්වට බෝඩ් අඳිනා තරුණ කොළු ගැටයෙකි.

ඔහු සිටියේ බිම බලාගත් වනම නිසා මුහුණුවර හරියට පෙනුණේ නැත.

"ලයනල්ට උදව්වට කෙනෙකුත් ඉන්නවා වගේ ? "

කියමින් මම  නිහැඬියාව බින්දේ තරුණයාගේ මුහුණ බලා ගන්නට අවශ්‍ය වූ නිසයි .

බොකුටු හිසකෙස් සහිත ඒ හීන්දෑරි  කොළු ගැටයා මගේ ගැටයට අසුවුයේ එක් වරම හිස ඔසවා බැලිය.

"සර්"

"ආ ඔයා කොහෙද මෙහේ ? ඔයා අපේ ෆස්ට් ඉයර් එකේ ස්ටුඩන්ට් කෙනෙක් නේද? "

තරුණයා හඳුනාගත් මම විමතියට පත්වුනෙමි.

"ඔව් සර්  මගේ ගෙවල් නම් මෙහේ නෙවෙයි ගම්පොළ  .

හවසට හවසට පොඩි පාර්ට් ටයිම් එකක් කරනවා සර්  ලයනල් අංකල් ට උදව් කරනවට මට පොඩි ගෙවීමක් කරනවා "

ඔහු ලලිතකලා ළඟ කලා කරුවෙක් ලෙස අතිරේක රැකියාවක් කරනා බව මා සමග පැවසිය.

හොඳයි හොඳයි එහෙනම් අංකල් එක්ක එකතුවෙලා මගේ වැඩේ කරලා දෙන්නකෝ .

කියමින් මා  එතනින් සමුගත්තේ මගේ ශිෂ්‍යයෙක්  ලලිතකලා ළඟ වැඩ කරන බව දුමිටද ඒත්තු ගන්වමිනි.

ගුරු ගෝල ගණුදෙනු

පසුදා විශ්ව විද්‍යාලයට ගිය මා වෙනදාට වඩා උවමනාවෙන් සිසුන් දෙස බැලුවා කිවොත් නිවැරදිය .

 ඒ ගම්පොළ පැත්තේ සිට එන බොකුටු කොණ්ඩයක් ඇති උස කෙට්ටු සිසුවා සොයා ගන්නා  අරමුණ ඇතිවයි.

උදේ වරුවම ගතවුයේ මගේ උත්සාහයේ කිසිදු ප්‍රතිඵලයක් නැතිවයි. 

වැඩේ හරියන පාටක් නැතිබව දැනගත් මම මගේ හිතවතා ප්‍රේමදාස ගේ සහය පතන්නට තීරණය කලෙමි.

ප්‍රේමදාසත් වැඩට එන්නේ ගම්පොළ පැත්තේ සිට නිසා වැඩේ සාර්ථක විය හැකිය.

"ප්‍රේමේ මෙහේ එනවකෝ ? "

"ඇයි සර් හදිස්සියක්ද? "

" නෑ නෑ මට ස්ටුඩන්ට් මහත්තයෙක් හොයා ගන්න ඕනේ "

" සර් අර කාර් විකුණන මහත්තයද ? එයා නම් නිතරම කැම්පස් එන්නේ නෑනේ " 

" නෑ නෑ අයිසේ මම නම නම් දන්නේ නෑ.

 ගම්පොළ පැත්තේ ඉඳලා එන්නේ උස සුදු කොන්ඩේ පොකුටු ස්ටුඩන්ට් කෙනෙක් , ෆස්ට් ඉයර් එකේ ඉන්නවා කිව්වේ ."

හරි සර් අද හවස ප්‍රැක්ටිකල් එක තියෙනවා නේ එකේදී බලමු මම සර්ට පෙන්නන්නම් කෝ ගම්පොළ ඉදන් එන මහත්තුරු ටික "

අන්න හරි තමුසේ එනවා අද ප්‍රැක්ටිකල් එකට අපි එකතුවෙලා හොයමු මෑන්ස් ව ."

දිවආහාරය ගත් මම  ප්‍රායෝගික පංති තිබෙන ගොඩනැගිල්ල වෙත පියමැන්නෙමි. කතා කරගත් පරිදි ප්‍රේමදාසද  ඒ පැත්තේ කැරකෙමින් සිටිනු දුටුවෙමි.

"සර් සර් අර මහත්තයද බලන්න "

ප්‍රේමදාස මට අවශ්‍ය පුද්ගලයා යැයි කිව හැකි ශිෂ්‍යයෙක් වෙත මගේ අවධානය යොමු කළේය.

"ඔව් ඔව් මට හිතෙන්නේ මෑන්ස් තමයි . ප්‍රේමේ ගිහිල්ලා ඒ සර්ව මෙහාට එක්කං එන්නකෝ "

"කවිඳු සර් මට කතා කලාද? "

" කොහොමද ඔයා නේද ඊයේ කිරිබත්කුඹුරෙදි මට මුණ ගැහුණේ ?"

"ලලිතකලා එකේදී නේද සර් ?  ඔව් මම තමයි ."

" ඔයා එතන වැඩ කරනවට හොඳට ගෙවනවද ? "

"පොඩි ගාණක් දෙනවා සර් . එදිනෙදා වියදමට ඇති ඉතිං "

"ඒක නෙවෙයි . ඔයා තනියෙන් වැඩ භාර ගන්නේ නැද්ද ? 

මගේ ප්‍රයිවෙට් එකේ විදුරුවල අකුරු ලියන්න වැඩකුත් තියෙනවා "

"නෑ සර් දැනට නම් ලයනල් අංකල් ගේ වැඩ වලට උදව් වෙන එක තමයි කරන්නේ "

"හරි ළමයා ලයනල්ට දෙන මුළු ගානම මම ඔයට දෙන්නම්.

 ඇවිල්ලා මගේ පොලේ ලේ මුත්‍රා පරික්ෂා කරනවා, ඊ සී ජී කරනවා  එහෙම කියලා අකුරු ටිකක් වීදුරුවේ ගහනවා "

එහෙනම් අද හවසට එනවද තැන බලන්න. ඊට පස්සේ මම ඔයාට වැඩේ භාර දෙන්නම්."

ඒ අනුව ලොකු බෝර්ඩ් දෙක ලලිත කලාට  භාරදුන් මා ඉතිරි වැඩ ටික මගේ ශිෂ්‍ය යාට කෙලින්ම භාර දුන්නෙමි. 

එදින හවස  මා කුලියට ගත් අළුත් බිල්ඩිමට පැමිණි ඔහු දින කිහිපයක් තුල 

" ලේ සහ මුත්‍රා පරික්ෂා කරනු ලැබේ ",  

"නෙබියුල්යිස්ර් ප්‍රතිකාර , රුධිර සීනි පරික්ෂාව , පවුල්සැලසුම් එන්නත් " 

කරනු ලැබේ වැනි   වාක්‍ය  රාශියක් පාරට පෙනෙන ලෙස කළු විදුරු මත ඇන්දේය. 

මා  ඊට අදාළ මුදල් මා අතින් කෙලින්ම ඔහුවෙත ලබාදුන්නේ  ලලිතකලා අයකරනු ලබන කොටසද ඔහුටම ලබා ගන්නට ඉඩ සලසාදෙමිනි. 






Friday, 11 November 2016

මයි කාර් මයි පැට්‍රොල්







"මයි කාර් මයි පැට්‍රොල්"  යන යෙදුම මා මුලින්ම පාවිච්චි කලේ අපේ අම්මාගේ පොඩි මල්ලී ( අංජු මාමා ) සමග ඇතිවූ ආවේගශීලී කතා බහකදීය.

ඒ අපි දෙන්නා තුන් හවුලේ අම්මා සමග එළවලු හදද්දී මට කේන්ති ගිය මොහොතකයි.

ඒත් අද මේ කියන්නට යන කතාව මට කේන්ති ගිය අවස්ථාවකටත් වඩා මට මා ගැනම අනුකම්පාවක් ඇති වූ අවස්ථාවක් හා සම්බන්ධය.

මේ වන විට මම  මගේඒ  පළමු කාර් එක ලෙස මීගමුවෙන් රැගෙන ආ ටොයෝටා කරීනා එකක් පාවිච්චි කරමින් සිටියෙමි.

මතුපිටින් සහ එහි තිබු ආසන වල පෙනුමින් ඉතා සිත් ඇදගන්නා සුළු වූ එය මට රැගෙන දුන්නේ පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ වැඩ කල කාර් බ්‍රෝකර් කෙනෙකි.

සිසිල් නම් වූ ඔහු  ඒ වනවිට කෘෂිකර්ම පීටයේ කාර්මික නිලධාරියෙක් ලෙස සේවය කළේය. සිසිල් හින්නි අප්පු හාමිගේද  ගජ මිතුරෙකි.

සිසිල් මට හඳුන්වා දුන්නේද ඒ වනවිට  මගේ  ඩිස්පන්සරියෙන්  බෙහෙත්  ගත් කෙනෙකු වූ හින්නි අප්පුහාමි විසින්මය.

කරීනා එක බලන්න ගිය කතාව ද ඉතා රසවත් එකකි. ඒ වන විට පේරාදෙණිය, නුවර අවට කාර් ගණනාවක්ම බලා හෙම්බත් වී සිටි මම ඕනෑම කාර් එකක් මිලදී ගන්නා තත්වයක සිටියෙමි.

කාර් විකුණන දොස්තර මල්ලී ළඟ තිබු ට්‍රැඩ් සනිය හැරෙන්නට අනික් හැම කාර් එකක්ම හින්නි කියූ පරිදි බලන්නට ගියෙමි.

එහෙත් ඒ එකක් වත් මගේ හිතට ඇල්ලුවේ නැති නිසා ඒ වනවිටත් මා වැඩට ගියේ පාරේ බස් එකේමය.

මගේ පළමු කාර් එක



එදා ඉරිදා දිනයකි . උදේ පාන්දර නිසා  මා සිටියේ මගේ  පුද්ගලික බෙහෙත් ශාලාවේය.

ඉදිරිපස පිහිටි පාරේ අයින් කර නැවැත්වූ  අළුතින් වැඩ දැමු පැරණි බෙන්ස්කාර් එකකි.







එහි අයිතිකරු වුයේ  හින්නිගේ යාලුවා සිසිල් ය.

කඩිමුඩියේ  මගේ පොලේ පඩිපෙළ නැගී සිසිල්  මා සිටි  මේසය ලඟට ආවේ.

"මේක හරියන්නේ නෑ ඩොක්ටර් . නුවරින් කාර් හොයන්න බෑ "  කියාගෙනයි.

"ඉතින් අපි මොකද කරන්නේ සිසිල් තව ටිකක් බලමු නේද ? " මම පිළිතුරු දුන්නේ ටික කලක් බස් වල ම ගමන් කර අතේ ඇති මුදල වැඩි කරගත හොත් හොඳ කාර් එකකට යා හැකි යැයි සිතමිනි.

"අපි යමු ඩොක්ටර් පල්ලැහැ පැත්තේ . හොඳ මරුටියක් තියෙනව කිව්වා තුනකට ගන්න පුළුවන් වගේ "

"පල්ලැහැ කිව්වේ කොළඹද? "

"නෑ නෑ  මීගමුවේ . යන අතරමගත් වාහන බලන්න පුළුවන් නේ  . හිතට අල්ලන එකක් ආවොත් ගමු "

"කවදද යන්නේ? "

"මේ දැන්  ඩොක්ටර් මම ආවේ ඩොක්ටර් එක්කන් යන්න "

"මගේ කාර් එකේම යමු. හින්නිත් එනවා අපිත් එක්ක "

"එතකොට  දිස්පෙන්සරිය? "

"හවස් වෙනකොට ආපහු ආවහැකි ඩොක්ටර් . වැඩේ හරිගියොත් අලුත් කාර් එකකුත් අරගෙනම "

මම මදක් කල්පනාවට වැටුනෙමි. බ්‍රෝකර් ලා දෙදෙනක් සහ මා පමණක් ගොස් කාර් බැලීමෙන් මට ආවසියක් විය හැකිය.

ඈනටමි එකේ මගේ හිතවත්  මල්ලී කෙනක් (ඩිමෝ කෙනෙක් ) වත් එක්කගෙන යායුතුය.

ඒ අදහස ඇතිව සිසිල්ට අනුමැතිය දුන්නේ " සිසිල් මගේ යාලුවෙක් ඉන්නවා කිරිබත්කුඹුරේ එයත් දාගෙනම යමු" කියමිනි.

එවෙලේම සුසන්ත මල්ලී  ( අපේ දෙපාර්තමේන්තුවේ  හිටපු ඩිමෝ කෙනෙක් ) ඇමතු මම ඔහුද ගමනට ගෙන්වා ගත්තෙමි.

මීගමුවට ළඟාවූ අපට සිසිල් විසින් මුලින්ම මරුටියත් තවත් කාර් කිහිපයකුත් පෙන්නුවා මතකය.

මා වගේම සුසන්ත මල්ලිත් ඒවා ගැන විශේෂ කැමැත්තක් පෙන්නුවේ නැත.

විශේෂයෙන් මරුටිය  ඉතා කුඩා වීම අපි දෙදෙනාම නිරීක්ෂණය කර තිබු  දෙයකි.

මෙසේ කාර් බලමින් සිටි  අප අවසානයට රැගෙන ගියේ  මීගමුව කොළඹ පාර අයිනේ තිබු සුවිශාල නිවසක් වෙතයි.

එහි ගරාජයේ නවතා තිබු සුදු පාට ටොයෝටා කරීනා එක  මටත් වඩා සුසන්තගේ සිත් ගත් බව පෙනෙන්නට තිබුණි.


සුදු පාට කාර් එකේ ලා නිල් පැහැති ෂීට් කවර දමා තිබු කාර් ෂීට් එයට අමුතු එළියක් ලබා දී තිබිණි.

ගෙදර සිටි ගෘහණිය කාර් එකට අඩුම ගානේ දෙකයි හැටක් වත් අවශ්‍ය බව කියා සිටියාය.

තුනක් වැය කර මරුටියක් ගන්නට පැමිණි අප දෙකයි හැටකට විශාල එමෙන්ම සිත් ඇද ගන්නා සුළු වාහනයක් ලැබීම ගැන සතුටින් සිටියෙමු.


ඒ නිසාම දෝ  කරීනා එක දුටු සුසන්ත

"අය්යා තුනක් දීලා අර හුන්ඩුවක් ගන්න වෙලාවේ දෙකයි හැටකට මේක ගන්න තියෙන්නේ .

අඩුම ගානේ පෙනුම වත් තියෙනවා " යැයි කරීනා එක ගැනීම  හොඳ බව මට පැහැදිලි කළේය.




අපේ අදහස සිසිල්ට සැල කර සිටීමෙන් පසු . රුපියල් පනස් දහසක අත්තිකාරම් මුදලක් දී එදාම වාහනය රැගෙන යෑමට හිමිකාරිය එකඟ කරවා ගැනිණි.

සිසිල් සහ සුසන්ත පරණ බෙන්ස් ඒකෙත් හින්නි සහ මම අලුත් කරීනා ඒකෙත් නුවර බලා පිටත් වුයේ මගේ අලුත් කරීනා එකත් සමගයි.

මිගමු කාර් සහ නුවර පැට්‍රොල් 




කරීනා එක ඇතුළට ගොඩවූ විට ඇත්තටම  භාවනක් තුලට වැඩියා වැනි හැඟීමක් දැනෙන්නට විය.  සුසන්ත මෙන්ම මා ද අලුත් වාහනය ගැන බෙහෙවින් සතුටු වූයෙමු.

ගෙදර අයිති කාර සරප් මහත්තයාද ( ඔහු සුස්නත මල්ලිගේ මාමා කෙනෙකි )  අලුත් කාර් එක ගැන ඉතා සතුටින් කතා කළේය.

වෙනෙකක් තබා එක් සෙනසුරාදා දිනක මා සහ නිම්මි රැගෙන අළුත් නුවර දේවාලයට ගිය සරප් මහතා මගේ 
කාර් එකේ යතුර ගම්බාර දෙවියන්ගේ රත්රන් පිළිමය ඉදිරිපට තබා ආශීර්වාද ලබා දෙන්නටද ඉදිරිපත් වුවේය.

ඒ වන විට මගේ  පෙම්වතිය වූ නිම්මිද අලුත් කාර් එකට බෙහෙවින් ප්‍රිය කළාය.  ඇය රැගෙන නුවර මහා රෝහල වෙත යන්නටද මම කරීනා එක යොදා ගත්තෙමි. 

ටික දවසක් වාහනය එලවද්දී එහි ගුණදොස් එකින් එක මතු වන්නට වුයේ  අප කාට කාටත් නොදැනීමය.

කරීනා එක 1.6 එන්ජින් එකක් නිසාදෝ  පැට්‍රොල් බොන වාහනයක් බව මට පෙනී යන්නට විය . 

එය AC එහෙම දමාගෙන ගමන් ගනිද්දී ලීටරයකට යාහැකි දුර වුයේ කිලෝමිටර් පහක් පමණි.

අරලගන්විල අපේ නිවසට ගොස් එන්නට මට රුපියල් තුන්හාරදාහක ( 2000 වසරේදී ) පැට්‍රොල් පුච්චන්නට සිදු විය.

අලුත් කාර් එකෙන් අරලගංවිල ගිය මුල්ම දවසේ මගේ තනියට සරප් මහතාගේ ලොකුපුතා ( ඒ වනවිට අවුරුදු 14 කැ කොලුගැටයෙක්) ද එවන්නට තරම් සරප් මහතා කාරුණික විය.

අපේ ගෙදර තිබු ජාම් පේර, ඇඹුල් පේර , පෙයාස් , පිච්ස් වැනි පළතුරු වලට වහවැටුණු ඔහු "ඩොක්ටර් අය්යලා ගෙදර" නිතරම එන්නට කැමැත්තක් දැක්වූ බව නොරහසකි. 

ගමේ පැමිණි මා කාර් එක රාත්‍රියට නතර කර තැබුවේ  දියකඩිත්ත ළඟ ගෙදර සෝමසුන්දර බාප්පලා ගෙදරයි. 

හේතුව ඒ වනවිට අපේ මහා ගෙදරට වාහන ගන්න පාරක් නොතිබීමයි ( පසු කලෙක අය්යාගේ සහ මගේ උදව්වෙන් නිවසටම වාහන ගන්නට හැකි පාරක් සකස් කර ගන්නට අපේ තාත්තා සමත් වුයේය ) 

රෑ කාලයේ තම මිදුලේ තිබු ලස්සන සුදු පාට කාර් එක සෝමසුන්දර බාප්පගේද සිත් ගත් බව පෙනෙන්නට තිබිණි.

පසුදා පාන්දර නැවත නුවර බලා යන්නට සුදානම් ව ඔහුගේ නිවසට ගිය මට දක්නට ලැබුනේ යහමින් වතුර සහ  සබන් යොදා දුවිලි පොදක් වත් නැති වන්නට සෝදා තිබු කරීනා එකකි.

සෝමසුන්දර බාප්පා තම මිදුලේ නවතා තිබු මගේ වාහනය ස්වේච්චාවෙන්ම  සෝදා පවිත්‍ර කර තිබීම ඊට හේතුවයි. 

කාර් එකේ යතුර මා රැගෙන ගිය බැවින් කාර් එකේ අතුල පිරිසිදු කරන්නට බැරිවූ බවටද ඔහු මැසිවිලි නැගු හැටි මට තාමත් මතකය.

සතියක් දෙකක් කාර් එක පාවිච්චි කරද්දී තවත් ලෙඩක් මතුවන්නට විය . ඒ කාර් එකේ ක්ලච් ඔයිල් ඉතා සීග්‍රයෙන් අවසන් වීමයි.

දවසක්මේ  බව හින්නි මහත්තයාට  පැවසුවෙමි. කල්ච් ඔයිල් එකක් ගෙනැත් තබාගෙන අඩුවෙන වාරයක් පාසා ධාවනය කරන ලෙස උපදෙස් ලැබිණි.

මේ අතර අලුත් කාර් එක සර්විස් කල යුතුයැයි තාත්තා ගෙන් උපදෙසක් ලැබිණි.  

පේරාදෙණියේ තිබු ප්‍රසිද්ධ සර්විස් කරන තැනකට වාහනය දැම්මේ හොඳ සර්විස් එකක් කර දෙන ලෙස ඉල්ලීමක් කරමිනි.

සර්විස් කල ගෝලයා කැම්පස් එකේ රියදුරු මහතුන් දන්නා කෙනෙකි. ඔහු මගේ කරීනා එක හොඳ හැටි පිරිසිදු කර දුන්නා මතකය.

ඒ සර්විස් එකෙන් පසුවත්  සෝමසුන්දර බාප්පා ගේ ගෙදර සර්විස් එකෙන් පසුවත් රියදුරු අසුන ළඟ කාප්ර්ට් එකෙන් කකුලට තෙත් ගතියක් දැනුන බව මට මතකය.

වාහනේ හොදද්දී වතුර ටිකක් යන්න ඇති

යැයි සිතු මා ඒ ගැන වැඩි උනන්දුවක් දැක්වුයේ නැත. 

එහෙත් තද වැසි දිනක වාහනය පදවද්දී නැවතත් මගේ රියදුරු අසුන ළඟ හොඳටම තෙත්වී තිබෙනු දක්නට ලැබිණි.

දැන් මේ කාර් තෙත්වීම මට ලොකු ප්‍රෙහේලිකාවකි.  දවසක් මේ බව කැම්පස් එකේ යාළුවන්ට පැවසුවෙමි. 

මගේ කතාව  අසා සිටි එක් අයෙක් ( සංජිව නම් කථිකාචාර්ය වරයා ) ඔහුගේ කාර් එක ලඟදි ටින්කරින් කල බවත් ඒ ටින්කරින් කරන ඔහුගේ නෑදෑ අය්යාට වාහනය පෙන්වන ලෙසත් මට උපදෙස් දුන්නේය.

වාහනය සන්ජිවගේ අය්යා ලඟට ගෙන ගිය සැණින් ඔහු රෝගය හඳුනා ගත්තේය.

කරීනා එකේ ඉස්සරහ පැත්තේ තට්ටුව සම්පුර්ණයෙන්ම දිරා ගොස් ඇති බවත් රියදුරු අසුන පැත්තේ  කාපට් එක ඇත්තේ ලොකු හිලක් උඩ බවත් පැවසිණි.

ටින්කර් බාස්ට අනුව මා අළුතින් පුරව පුරවා සිටි ක්ලච්ඔයිල් සියල්ලම ඉස්සරහ තට්ටුව තුලට ලීක් වී තිබේ.


 ඒ බව සොයා ගැනුණේ  ටින්කරින් කිරීමට ඉස්සරහා  බොනට්ටුව අසල  dash board එක ගැලවීමත් සමගයි.


 මගේ දෙවැනි සහ අවසාන ශ්‍රී ලංකා වාහනය  ඊලඟ කොටසින් 







Monday, 7 November 2016

මාතේ ළමෝ


සිසිර සේනාරත්න ගයන ජනප්‍රිය ගීයක මුල්ම වචන පෙළ කියවෙන්නේ "පිදුරුෙ සෙවි කල පැල්පතේ ඇති" යනුවෙන් .

මට මේ ගීතය මුලින්ම ඇසුණේ  ගුවන්පා විදුලියෙන් නොව පාසැල්  සමයේ අරලගංවිල නගරයේදී සිටිද්දී .

ගායකයා  කළු කෙසඟ සිරුරක් ඇති යාචකයෙක් . දවසක් මේ යාචක තෙමේ හතරේ  පංතියේ ළමුන් ලෙස චමින්ද මම ඇතුළු  අපේ කල්ලිය ඉන්නා  බසයට ගොඩවුණා.

අහිංසක ලෙස දකුණු කම්මුල මත තම අත්ල තබා ගත් ඔහු ගීතයක් ගයන්නට පටන් ගත්තා .

"පිදුරු සෙවි කල පැල්පතේ ඇති සාමේ නැත මහා මන්දිරේ

මහා පාරේ ගෙවී යයි මේ මාගේ අහිංසක ජිවිතේ."


අද අරලගංවිල නගරයේදී කුඩා කල අප දුටු යාචකයින් පිළිබඳව කතා කල යුතු යැයි සිතුණා.

මේ කාලයේදීම  අප ගමන් කල පාසැල් බස් වලටත්  බසය එනතෙක් අප රැඳී සිටි බස් නැවතුම්පොලටත්  එන තවත් හිඟන්නෙක් සිටියා.




 ඒඅවුරුදු හැත්තෑවක් -අසුවක් පමණ වූ සීයා කෙනෙක් .

 ඒ සියා හිඟමනේ එන්නේ  වකුටු කොට ගත් තම දකුණත බසයේ සිටින මිනිසුන්ට දිගු කරනා අතරේ

' මාතේලාමො... නෝනා මාතේලා මො."

කියමින්.

මා සිතනා පරිදි ඒ සියා ඉන් අදහස් කලේ

"මහත්තයලා මොකුත් දෙන්න .. නෝනා මහත්තයලා මොකුත් දෙන්න යන්න විය යුතුයි.

ඒ කාලේ තනි තනි යාචකයින් වගේම යාචක පවුල් කිහිපයක් ද අපේ නගරයේ ජිවත් වුණා .

එවන් එක්  පවුලක අම්මා තාත්තා සහ අය්යලා දෙන්නෙක් හිටියා .

ඒ අය්යලා දෙන්නා පසුකලෙක අරලගන්විල නගරයේ ස්වීප් ටිකට් විකුණුවා මට මතකයි.

ඒ දිනවලම ඒ පවුලට තවත් කුඩා ගැහැණු දැරිවියක් එකතු වී සිටියා . මේ අය ජිවත් වුණේ අරලගන්විල  සිංහගිරි හෝටලයට යාබදව මහා පාර අයිනෙමයි.

අපි ගමට එන්නට 320 බසයක් වෙත යායුතු වන්නේ මේ යාචක පවුල පසු කරමින්.

අප හතරේ -පහේ සිටි ඒ කාලයේ අපේ බාලම නංගි නිම්මි අවුරුදු තුනක පමණ සිඟිති දැරිවියක්

ඇයට ගෙදරට කියන නම ලෙස අපේ අම්මා සහ අක්කලා යෝජනා කර තිබුණේ "සිඟිති " කියන නමයි.

අම්මා  අක්කා සහ මම දවසක්  මේ යාචක පවුල පසු කර ගමන් කරමින් සිටියා .

එක් වරම සිඟිති , සිඟිති කියමින් යමෙකු හුරතල් කරන හඬක් ඒ යාචක පවුල දෙසින් ඇසුණා.

ඒ අය්යලා සහ අම්මා එකතු වී සිගිති යැයි කියමින් සුරතල් කලේ ඔවුන්ගේ පවුලට අළුතින් එකතු වී සිටි සාමාජිකවයි.

එය ඇසුණු අපේ අම්මා හොඳටම කලබල වූ බවක් පෙනුණා .

"දැක්කද ඒ හිඟන කෙල්ලට කතා කරන්නේ සිඟිති කියලා .

අපි අදම පොඩි නංගිගේ නම වෙනස් කරන්න ඕනේ.



එදා ගෙදර පැමිණි පසු පොඩි නංගිට ගෙදරට තැබිය යුතු අලුත් නම් කිහිපයක්ම සාකච්චාවට  ගැනුණා.

ඒ වෙලාවේ පල්ලැහැ ගෙදර මැණිකෙත් අපේ ගෙදර ඇවිත් හිටියා මතකයි.

"බලපන්කො මැණිකේ අර සිංහගිරිය ළඟ ඉන්න හිඟන පවුලේ අලුත උපන් කෙල්ලට දාලා තියෙන්නෙත් සිඟිති කියලානේ .

අපි සිඟිතිට අළුත් නමක් තියන්න ඕනේ.

ඒ අනුව අපේ අක්කා , මම මෙන්ම පල්ලැහැ ගෙදර මැණිකෙත් අපේ සිඟිතිට කිවයුතු අලුත් නම් යෝජනා කළා .

ඒ  යෝජනා අතර වූ එක් යෝජනාවක් වුයේ පල්ලැහැ ගෙදර මැණිකේ ( ජේන් අක්කගේ දුව) ගෙනා  නිම්මි කියන නමයි.

නැන්දා අපි පොඩි නංගිට නිම්මි කියලයි ලොකු නංගිට දම්මි කියලයි දාමු.

අර සිත්තර පත්තරේ "හිතට වහල් වීම " කියන කතාවේ ඉන්න කෙල්ලෝ  දෙන්නගේ නම් දෙක වගේ.

ඒ අනුව සිඟිති යන නම වෙනුවට අපේ පොඩි නංගි නිම්මි ලෙස හඳුන්වන්නට පටන් ගැනුණා.

අදටත් අපේ ගමේ බොහෝ දෙනෙක් ඈ අමතන්නේ ඒ නමින්.

සිඟන කෙල්ලකට "සිඟිති " යැයි කියූ නිසා අපේ නංගිට  තබා තිබු සිඟිති යන නම  නිම්මි ලෙස වෙනස් වුණේ අන්න ඒ ආකාරයටයි.



Wednesday, 2 November 2016

ගමේ පන්සලේ කඨින පිංකම




මට මතක  හැටියට  ඒ එකදාස් නමසිය හැත්තෑ හතේ වස්සාන සමයේ ආරම්භය.  මේ වනවිට  එතෙක් පැවති සමගි පෙරමුණු ආණ්ඩුව බිඳවැටී   එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආණ්ඩුව රට පාලනය කරමින් තිබුණි.

ඇට වර්ග අටක් හඳුන්වා දීමත් සමග එතෙක්  අප දැක නොතිබූ  කොන්ඩ කඩල, මයිසුර් පරිප්පු ආදිය සමුපකාර කඩවල පිරී තිබුණා මතකය.

පිටරටින් ගෙන්වූ සැමන් හුණ්ඩු ආදිය අපේ ගෙවල් වලටද ගෙන එන්නට පටන් ගැනිණි.

ආණ්ඩු වෙනස් වීම ඒ වනවිට අවුරුදු හතක් වූ මට පෙන්නුම් කෙරුණේ මේවායින් නොවේ .

ඒ වනතෙක් ලා නිල්පාට  ගා තිබු මල්වත්තේ බස් හෝල්ට් එක එක පාරම තද කොළ පාටින් වර්ණ ගැන්විණ.




බස් වල ලංගම  යැයි නිල්පාට පටියක ලියා තිබු අකුරු ටික  කොළ පාට පටියක් තුලට ඇතුල් කෙරිණි.

ඒ අනුව මා සිතුවේ ආණ්ඩු මාරුවේ ප්‍රධාන ප්‍රතිඵලය  නිල්පාටින් තිබු ආණ්ඩුවට අයත් සියළු  දේ කොලපාට වීම  බවයි.


මේ අතර මේ හා සමාන වෙනස්කම් අපේ පවුල සහ අපේ ගම තුලද  දක්නට  ලැබිණි.

විශේෂ යෙන්  ගමේ පංසල සහ පාසැල ආශ්‍රිතව සිදුවූ  වෙනස් කම් මා මතකයේ තදින් රැඳී පවතී.

මේ වෙනස් කම් බොහොමයක් අපේ පවුලේ  අයට සහ ඔවුන් හා ගම අතර තිබු සබඳතාවයට කෙලින්ම  බලපෑම මේ නොනැසෙන මතකයට එක් හේතුවක් විය හැකිය.

ඒ වනතෙක්  ගමේ සිට  අරලගංවිල  අධ්‍යාපන කාර්යාලයට සේවයට ගිය අපේ තාත්තා  හදිසියේම කොළඹ පළාත් පාලන දෙපාර්තමේන්තුවට මාරු කෙරුණි.

තාත්තා ගමේ සිටිද්දී  ( සමගි පෙරමුණු රාජ්‍ය සමයේ )  ගමේ පංසලේ දායක සභාවේ සභාපති තනතුරද හෙබවිය.

මේ  නිසාම ඒ කාලේ පැවති දේශපාලන රැස්වීම් වගේම කිරිඔරුව ශ්‍රී ආනන්දාරාම විහාරස්ථානයේ  සල්පිල් සහ මල්වට්ටි වෙන්දේසි ආදියද තාත්තාගේ චතුර කථිකත්වය විදහා පෑ ස්ථාන විය.




මල්වත්තේ බස් හෝල්ට් එකේ පාට කොළපාටට හැරුණු කාලයේම එළඹී මේ වස්සාන සමය මා මතකයට නැගුනේ හෙට   ( 03/10/2016 ) ගමේ පංසලේ පැවැත්වෙන උත්සවයක් නිසයි.

ගමේ පංසලේ පැවැත්වෙන මේ කඨින පිංකම අළලා කිසියම් අතිතමතක  සැමරුමක් කල යුතු යැයි මම සිතුවෙමි.



අද උදේම අපේ පංසලේ ලොකු හාමුදුරුවන්   ගෙන් ලැබුණු ව්‍යිබර් දුරකතන ඇමතුමක්  මේ අදහස මා සිතට ඇතුල් කළා කීවොත් නිවැරදිය.


 "තෙරුවන් සරණයි !! කවිඳු  මහත්තයා කොහොමද වාසේ දේසේ ? "

"හොඳින් ඉන්නවා අපේ හාමුදුරුවනේ.  මොකද ඔය පැත්තේ වෙන්නේ මේ දවස් වල ? "

"මහත්තයා හෙට අපේ  පංසලේ කඨිනේ තියෙනවනේ . ඒකට හෝ ගාලා වැඩ කට්ට්යම "

 "මට ආරංචි වුනා හාමුදුරුවනේ ණුවන් අංජන මල්ලිගෙන්  , රංජිත් මාමගේ ගෙදර වැඩත් යනවා නේ හාමුදුරුවනේ මේ දවස් වල.

 කඨිණෙන්  පස්සේ කපරාරුව පටන් ගන්නවා කියලා තමයි ණුවන් මල්ලී  කිව්වේ .

හොඳයි. හොඳයි එහෙනම් කඨින වැඩ කරගන්න්කෝ මමත් හිතුනොත් පරණ කඨින පිංකමක් ගැන ලියන්නම්කො අද "

"ඒ කිව්වේ මහත්තයා බ්ලොග් එකක් ද ? හරි හරි ලියන්නකෝ  එහෙමනම් අපිටත්  විවේක පාඩු වෙලාවක බලන්න "





1977 කඨින චීවර පුජා කිරීමේ පුණ්‍ය මහෝත්සවය 







සියයට සියයක්ම සිංහල බොදු ජනතාවක් වෙසෙනා අපේ පළාත්වල  වර්ෂයක් පාසා පැවැත්වෙන වැදගත්ම  ආගමික උත්සවයක් තමයි කඨින උත්සවය කියන්නේ.

මේ කියන සිද්ධිය සිදුවුනේ හැත්තෑ හතේ චන්දෙන් පස්සේ පැවැත්වූ මුල්ම කඨින උත්සවය දවසේ. 

තාත්තා දඬුවම් මාරු ලබා කොළඹ පළාත් පාලනයේ වැඩ කරපු නිසා එදා ගෙදර හිටියේ අපේ අම්මා විතරයි. 

ඒ වනවිට මාස පහක ළදැරියක් වූ අපේ නිම්මි නංගි ( දැන් පළාතේ රජයේ රෝහලක ජේස්ට හෙද සොයුරියකි )  තුරුල් කරගත් අම්මා ඉතිරි ළමයින් දෙදෙනා වූ අපේ ලොකු නංගිත් මමත් රැගෙන පංසල වෙත පිය මැ න්නේ  කඨින චීවරයට අත ගසන්නටයි.

චන්ද රැස්වීම් වල කවි කියූ සමන්ත සහ අපේ ලොකු අක්කා ඒ වනවිට නිවසේ රඳවා සිටියේ නමුණුකුල තිබු අපේ පුංචි අම්මාගේ ගෙදර.  

ඒ අපේ ගමේ කිරඹඔය කොටසේ විසු රාජපක්ෂලා  සමුහයක් ඔහු පැහැරගෙන යන බවට තර්ජනය කර තිබු නිසා . 

ආණ්ඩු මාරුවෙන් පසුව පැවත්වෙන ප්‍රථම දායක සභා රැස්වීම එදාට යොදාගෙන තිබුණු බව අම්මා දැනගෙන හිටියේ නෑ මන් හිතන්නේ.
"ඉක්මනට වරෙන් චුටි පුතා උත්සවේ පටන් ගන්න හදන්නේ . 

අවුරුද්දක් තිස්සේ බලන් ඉඳලා ඉඳලා කඨිනෙට අත ගහ ගන්නත්  බැරිවුණොත් අපරාදේ "








අම්මා පංසල වෙත පියමනිනා මටත් ලොකු නංගිටත් අඩිය ඉක්මන් කරන ලෙස පැවසුවාය.

වේගයෙන් අඩි තබමින් ගිය අම්මා පසුපස වැටුණු අපි හවස දෙක පසුවී විනාඩි පහක් වැනි වේලාවකදී පන්සලේ ප්‍රධාන ශාලාවට ( ආවාස ගෙයි තුල වූ ) ලඟා වූයෙමු.

"පලයන් අර ඉස්සරහම තියෙන පැදුරේ ඉඩ තියෙනවා එතැනින් වාඩි වෙයන් " අම්මා මගේ පිටට අතක් තබා මා ලොකු හාමුදුරුවන් සහ දායක සභාවේ නිලධාරීන් සිටි ස්ථානය ඉදිරියේම වූ පැදුර වෙත යැව්වාය.

සුලුවෙලාවකින් නිම්මි නංගි වඩා ගත් අම්මාද ඒ පැදුරේම  මට දකුණු පසින් වූ  කොටසේ වාඩි වුවාය.

"කාරුණික පින්වත්නි ,අද පැවැත්වෙන  මේ මහා කඨින චීවර පුජා පිංකමට පැමිණි ඔබ තමුන්නාන්සේලාට හැමෝම ඉතා ගවුරවයෙන් යුතුව පිළිගන්නවා"

තාත්තා නැති සභාවේ මුලාසනය රැගෙන තිබුණේ ඔහු සිටි දායක සභාවේ භාණ්ඩාගාරික තුමා විසින්. 

ඒ දියකඩිත්තගාව  ගෙදර සෝමසුන්දර බාප්පා. 

"මේ බලපල්ලකො කැරපොත්තට ගිය කලක් . 

හරියට වඳුරට දැලිපිහිය හම්බවුනා වගේ " 

ඉතා කෙසඟ සිරුරකින් හෙබී ඔහු මයික්‍රෆොනයත් රැගෙන ජනතාව අමතද්දී දුන්නක් මෙන් නැමෙනවා යැයි 
අපේ අම්මා අප හට පවසා සිනාසුණා මතකය.

"මම මුලින්ම අපේ  ලොකුහාමුදුරුවන්ට ආරාධනා කරනවා පැමිණ සිටින සියළු දෙනා පංචශීලයේ පිහිටවන ලෙසට "

කථිකයා ලොකු හාමුදුරුවන්ට අරාධනා කළේය. 

" පින්වත්නි පංචශීලය සමාදන් වීම පිණිස නමස්කාරය කියන්න "

"නමෝතස්ස භගවතෝ අරහතෝ සම්මා .. සම්බුද්දස ...///"  අපි නමස්කාරය කීවෙමු.


"බුද්ධං .. සරණං...... ගච්ඡාමි... ... යනාදී වශයෙන් ලොකු හාමුදුරුවෝ අප පංචශීලයේ පිහිටවූහ.

තම ආදරණිය ස්වාමියාගේ තැන ඔහුගේම කණ්ඩායමේ සිටි භාණ්ඩාගාරික විසින් ලබාගෙන ඇතිබව දුටු අපේ අම්මා තරමක් නොසන්සුන් කාරී බවක් පෙන්වුවද කඨින චීවරයට අත ගැසීමේ බලාපොරොත්තුවෙන් පැදුරේ රැඳී සිටියාය .

ඇගේ සහ  බොහෝ දායක දායිකාවන්ගේ බලාපොරොත්තුව වුයේ පන්සිල් ගැනීමෙන් අනතුරුව කඨින චීවරය අප සැම හරහා ලොකු හාමුදුරුවන් වෙත පිරිනැමීම සිදුවනු ඇත කියායි.

නැවත මයික්‍රෆෝනය අතට ගත් සෝමසුන්දර බාප්පා  දිනයේ වැඩ පිළිවෙල තරමක් වෙනස් බවත් ඊළඟට තියෙන්නේ දායක සභා රැස්වීම බවත් කියා සිටියේය.

නාමරත්න පතුරු ගැසීම







"කාරුණික පින්වත්නි  1970 සිට 1977 දක්වා ශ්‍රී ආනන්දාරාමයේ දායක සභාව කලේ එකම කට්ටියක් . 

ඒ අය අතරින් සභාපතිත්වය දැරූ අහවලා අද මේ උත්සවයට ඇවිත් නැහැ "

එක අතකින් මයික් එකත් අනික් අතින් පෙන් පැල් පෑනකුත් ගත් සෝමසුන්දර බාප්පා ටිකෙන් ටික අවේගශීලි වෙන බව දක්නට ලැබුණි.


"ඔය පුද්ගලයා කිසිම දවසක අනික් අයට තැනක් ගන්න දෙන්නේ නෑ.  එයාම තනතුර බදාගෙන ඉන්නවා " 

පෙන් පෑල් පෑන අම්මා සහ අප සිටි පැත්තට වනමින් දිගින් දිගටම කතාකල ඔහු කිසියම් අයෙකුට දිගින් දිගටම දෝෂාරෝපණ කරන බව කුඩා මටද තේරුම් ගියේය.



එහෙත් පංසලේ වැඩ වලින් මුදල් ගසා කෑවා වැනි අභූත චෝදනා නගමින් ඔහු මේ කතා කරන්නේ තමා භාණ්ඩාගාරික තනතුර දරද්දී සභාපති වූ  අපේ තාත්තාට බව තේරුම් ගන්න තරම් දැනුමක් අපට තිබුණේ නැත.

සෝමසුන්දර බාප්පා පාළු ගෙයි වලං බිඳිමින් පෑන වනමින් කතා කරයි.

දෙතුන් සීයක් පමණ වූ කඨින චීවරයට අත ගැසීමට පැමිණි පිරිස මියට පිම්බාක් මෙන් නිශ්ශබ්දය.

මා අසල සිටි අම්මා එක් වරම නැගී සිටියයා

"සිවුරු අත ගැහිල්ලෙන් කමක් නෑ වරෙව් යන්න.  මේ මිනිහා මේ බනින්නේ තොපේ  තාත්තට බොලව් .

යමව් යන්න. "

ළමයි තිදෙනාත් සමග මහා සභාව මැදින් ඉදිරියට ඇදුනු ශ්‍රී විශාකා කුළගන සමිතියේ ලේකම් තුමිය තම සැමියා වෙනුවෙන් නැගී සිටියේ එලෙසය.

තම සැමියාගේ හිතවතාම ඔහුට එරෙහිව පෑන් වනද්දී තවදුරටත් ඉවසා සිටිය නොහැකි වූ නිසා කඨින චීවරයට අත ගැසීමපසෙක තබා සභාවෙන්  ඉවත් වූ අපේ අම්මා නැවතත් නිවසට පැමිණියේ  අදහෙටම මම සොමසුන්දරට රෙද්දේ රෙවෙන්න කතා කරනවා යැයි කියමිණි.