Follow by Email

Saturday, 21 July 2018

ඇල්ලේ අප ගොඩනඟනා නිවසේ විස්තර -1.












අප  මේ වසරේ   (2018)  අළුතින්ම කරන සමාජ සත්කාරය ගැනකියන්න හිතුවා අද.  මෙවර අ.පො.ස සාමාන්‍ය පෙළ විභාගයට ලියන පුතෙක් සහ දෙක වසරේ ඉගෙන ගන්නා පුතෙක් ඇතුලු අම්මා තාත්තාත් එක්ක ගත්තම  සාමාජිකයින් හතර දෙනෙක්  ගෙන් යුත් පවුලක් ගැනයි මේ කතාව.


මේ තියෙන්නේ එතන මුලින් තිබුණ නිවස එය මෝඩ ගඩොලින් තමයි බැඳලා තිබුනේ . එය සම්පූර්ණයෙන් කඩා ඉවත් කර නව නිවස ගොඩනැඟුවේ  ඉතා කුඩා ඉඩ ප්‍රමාණයක් වූ එම ස්තානයේමයි

ලොකු පුතා "@#$U" කඩවසම් ඉලන්දාරියෙක් දැන් එයාගේ වයස අවුරුදු 16ක් . හොඳට මොඩ් කරන්න, කොණ්ඩ මෝස්තර කරන්න එහෙම හිතෙන වයසනේ? පොඩි පුතා @#&+ත්  කාටත් ආදරේ හිතෙන වර්ගයේ දරුවෙක් . තාත්තා *&^%@#  පෙදරේරුවෙක් විදිහට හෝ වරෙක අත්වැඩ දෙන්නෙක් ලෙස හෝ වැඩ කරනවා ( ඇත්තටම ස්තීරම නෑ ඔහු කරන රැකියාව).

අම්මා විශේෂයෙන් මේ  ලමයින් දෙදෙනා ගේ පාසැල් වියදම්, පංති ගාස්තු , ප්‍රවාහන ගාස්තු එහෙම හොයා ගන්නේ අසල ඇති වත්තක දළු කඩලා  (අප මේ පවුල සමඟ මූලික සාකච්චාව කිරීමෙන් පසු තමයි ඇය මුලින්ම වැඩට ගියේ) .

 මේ අය ජිවත් වූ නිවස ඉතා අබලන් තත්ත්වයේ තිබුණත් එය ගොඩනඟා ගන්නට තරම් ආර්ථික ශක්තියක් මේ පවුලට තිබුණේ නෑ. ඒ අනුව තමයි ඔවුන් දන්නා හඳුනන අපටත් හිතවත් කෙනෙක් මෙයාලා ගැන අපට කිව්වේ,මේ වසරේ මාර්තු මාසේ දවසක. එසේ හඳුනා  දෙන තෙක් මේ පවුලේ අය කවුද කියා අපි දැනගෙන හිටියේ නෑ.
T
0/03/2018 ..මුලින්ම සිදුවුණේ  *&^%@#   හා මා අතර සිදූf වූ සාකච්චාව. එහිදී අප මුදල් රැස් කරන්න බලා පොරොත්තු වෙන්නේ කෙසේද? කාමර කීයක් හදන්න බලා පොරොත්තු වෙනවාද , පවුලක් විදිහට ඔtවුන්ගෙන් සිදු විය යුත්තේ මොනවගේ වැඩ කොටසක්ද වගේ දේවල් සාකච්චා වුණා.

විශේෂයෙන් ඔහු අරක්කු , සිගරට් පාවිච්චි නොකරන්නෙක් විය යුතු බව මම තරයේම කියා සිටියා ( අනුන්ගේ උදව්වෙන් ගෙයක් හදද්දි තමන් අනවශ්‍ය වියදම් කිරීම සදාචාර විරෝධී නිසා) වෙලාවට ඔහු කලාතුරකින් බුලත් විටක් කනවා හැරෙන්නට වෙන අනවශ්‍ය වියදම් කරන්නෙක් නෙවෙයි.

ළමුන් දෙදෙනා හොඳින් අධ්‍යාපන කටයුතු වල යෙදීම වැදගත් බවත් අප මුලින්ම කථා කල දා සිට ගතවු හැම දිනකම වාගේ ලොකුපුතා උදේ හතරට පමණවත් අවදි කර පාඩම් කිරීමට  යොමුකල යුතු බවත් මම  ට පැවසුවා. පසුකාලීනව පොඩි පුතා එම මඟටම යොමුකල යුතුබවත් මම ඔහුට යෝජනා කලා  (මේ ලියන දවස වෙනකොට"21/07/18" වෙනකොට ඒ දෙන්නම අප භාගෙට සදා දුන් නිවසේ එකම කාමරයක මේස දෙකක් දමාගෙන පාඩම් වැඩ කරනවා.පොඩි පුතාට නිවසේ වැඩට ගෙනැත් තිබූ ඉවතලන ලී වලින් හුරු බුහුටි මේස පොඩියක් තනා දුන්නේ  *&^%@#  විසින්මයි).



මේ තියෙන්නේ අළුත් නිවසේ ළමයින් දෙදෙනාට  පාඩම් කරන්නට සකස්කර දුන් කාමරය


බිරිඳ රැකියාවක් නොකරන්නේ නම් ( ඇත්තටම ඒ වෙනකොට ඇය කොහේවත් වැඩ කලේ නෑ. අපේ සාකච්චාවෙන් පස්සෙන් තමයි දළු තියෙන කාලෙට දළු නෙලන්නියක් ලෙස අසල ඇති පුද්ගලික තේ වත්තක වැඩට යන්න පටන් ගත්තේ) අඩුම ගානේ එළවළු කොටුවල, අසල ඇති තේ වත්තේ හෝ වැඩ කිරීම හොඳ බවත් ඒ මඟින් ඉදිරියේදී තාත්තා තමන්ගේ ගෙදර වැඩට යොමුවෙද්දී නිවසට නොලැබී යන ආදායමින් කොටසක් හෝ සොයා දෙන්නට ඇයට හැකිවෙන බවත් මම පෙන්වා දුන්නා.

ඔවුන් එසේ පවුලක් ලෙස උපරිම කැප කිරීමක් ලබාදෙන්නේ නම් මගේත් , වජිර මල්ලිගේත් ( මෙල්බන් නුවර සිටින ඉන්ජිනේරුවරයෙක්)  උපරිම කැපකිරීම් මේ පැත්තෙන් ලබාදී අවශ්‍ය මූල්‍යම සහර එකතුකර දෙන්නට පුළුවන් බවත් මම සඳහන් කලා. මෙහිදී වජිර ද සිල්වා මල්ලිගේ සහභාගීත්වය ගැන සඳහන් කල යුතුම වන්නේ  මුල්‍ය ගනුදෙණු වලට විශාල බරක් ඇද්දේ ඔහුවන නිසයි (  පුද්ගලිකව රුපියල් 75000 ක් පමණ යොමුකලා වගේම ඔස්ට්‍රෙලියාවෙන් සහ බ්‍රිතාන්‍යයේ සිටින අපේ හොස්ටල් එකේ සිටි රොහාන් වැන්ද බෝනා අය්යාගෙන්  ලැබුණ මුදල් ලංකාවේ ගිණුමට යොමුකිරීමේ කාර්යය කලේ වජිර මල්ලී, ඉතිරි මුදල් වැටුණේ ලංකාවේ තියෙන අපගිණුමකට)

මේ වෙනකොට  ( 15/07/2018 ඉඳලා)  සාලයක්, කෑම කාමරයක් සහ නිදන කාමර තුනකින් යුත් නිවසක් සාදවා , වහලය ගසා නිවැසියන් එහි පදිංචි වෙලා ඉන්නේ ( ජනෙල් , දොරවල් තාවකාලිකව සහ සමහර ජනෙල් වලට බිත්තිවල ඉඩ තියලා වගේ තාවකාලික උපක්‍රම සහිතව.)

 එතෙක් ගිය ගමනේ (මාස තුන හතරක් තුල  කතාව ටිකක් දිගයි සමහර විට කොටස් කිහිපයක් ලියන්න වෙයි.

ඒත් රසවත් වෙයි කියලා හිතනවා මේ පවුලේ අය තමන් තුල සැඟවී තිබූ ශක්තිය හෙමින් හෙමින් එළියට  ගන්න සමත් වූ හැටි   සහ අප එය නිරීක්ෂණය කල කතාව අහන එක.

අප මුදලින් රුපියල් ලක්ෂ පහක් පමණ වියදම් කරද්දී තාත්තා , අම්මා සහ පවුලේ ලොකුපුතා එකතුව තවත් ලක්ෂ පහකට වඩා වටිනා වැඩ කොටසක් කල කතාව . ඔබ අප සැමට යමක් ගතහැකි වර්ගයේ කතාවක්..

21/07/2018 දැනට උදව් කල අයගේ ලිස්ට් එක ලියලා තියන්නම් ඉදිරි පොස්ට් වල කතාව සම්පුර්ණ කරමු.

මෙතෙක් මේ වෙනුවෙන් උදව් කල අය මෙසේයි.

1. වජිර ද සිල්වා, මෙල්බන් ඔස්ට්‍රලියානු ඩොලර් 650

2. දුෂාන් අල්පොන්සෝ (ශ්‍රී ලංකා මුදලින් රුපියල් 20000 යි)

3. රොහාන් වැන්දබෝනා එංගලන්තය  පවුම් 200යි

4. මාලිංග ප්‍රනාන්දු ඔස්ට්‍රලියානු ඩොලර් 200

5. මුදිත සේනානායක ඔස්ට්‍රලියානු ඩොලර් 50

6. රංග පෙරේරා ඔස්ට්‍රලියානු ඩොලර් 100

7. නිර්මලා ගොඩ විතාරණ ඔස්ට්‍රලියානු ඩොලර් 50

8. නිර්නාමික  හිතවත් පවුලක් (IJ/PJ)  ඔස්ට්‍රලියානු ඩොලර් 50

9. වරුණ සෙනෙවිරත්න ඔස්ට්‍රලියානු ඩොලර් 100

10. සිඟිති කොලමුන්න ඔස්ට්‍රලියානු ඩොලර් 100

11. උදේනි ලියනාඅරච්චි ඔස්ට්‍රලියානු ඩොලර් 100

12. සුදේශිකා හෙට්ටිආරච්චි ඔස්ට්‍රලියානු ඩොලර් 200

13. ලසිත් කුලසේකර (අපේ පුතා ) ඔස්ට්‍රලියානු ඩොලර් 20

14. නදීකා රූපසිංහ ඔස්ට්‍රලියානු ඩොලර් 100

15.ලලිත් ගුණරත්න  ( ශ්‍රී ලංකා මුදලින් රුපියල් 15000 යි )

16. "පොකුරු වැහි" ලියන වත්සලා ( ශ්‍රී ලංකා මුදලින් රුපියල් 5000 යි )

17. හසන්ති තෙන්නකෝන් ( ශ්‍රී ලංකා මුදලින් රුපියල් 5000 යි )

18. නමුණු චින්තක/භද්‍රාංගී යුවල ( ශ්‍රී ලංකා මුදලින් රුපියල් 6000 යි )

19. තුසිත නුගගහකුඹුර ( ශ්‍රී ලංකා මුදලින් රුපියල් 20000 යි )

20 නිර්නාමික  හිතවත් පවුලක් (AV/PV)  ඔස්ට්‍රලියානු ඩොලර් 100

21. යමුනා රාජපක්ෂ ඔස්ට්‍රලියානු ඩොලර් 50

22. සංජය එදිරිසිංහ ඔස්ට්‍රලියානු ඩොලර් 100

23. කනිෂ්ක ගලප්පත්ති ඔස්ට්‍රලියානු ඩොලර් 50


මේ අය ශ්‍රී ලංකාවේ සිට උදව් කලා..

23. ජයන්ත සෙනෙවිරත්න (  රුපියල් 20000 යි )

24. සාගර රත්නායක (  රුපියල් 5000 යි )

25. දීප්ති රත්නායක (  රුපියල් 5000 යි )

26. නිර්නාමික  හිතවත් පවුලක්  RS (  රුපියල් 7500 යි )

27. විතානගේ විජේසිංහ (විතානගේ sir)  (  රුපියල් 1000 යි )

28. රංජිත් රාජපක්ශ කිරිඔරුව (  රුපියල් 500 යි )

29. කුලරත්න/ප්‍රියංගිකා  රාජපක්ශ යුවල කිරිඔරුව (  රුපියල් 500 යි )

30. අජිත්/දීපිකා යුවල කිරිඔරුව (  රුපියල් 500 යි )

31. ජයරත්න බණ්ඩාර (  රුපියල් 5000 යි )

32. ප්‍රියංවදා  ගොඩගේ (  රුපියල් 3000 යි )

33. නිර්නාමික  හිතවත් පවුලක්  DM (  රුපියල් 5000 යි )

34. ඉරෝමි ආටිගල (  රුපියල් 20000 යි )

35. නිල්මිණි සෝමරත්න (  රුපියල් 1000 යි )

36. උපුල්/හර්ශිකා දසනායක යුවල (  රුපියල් 5000 යි )

37. සංජය එදිරිසිංහ ඔස්ට්‍රලියානු ඩොලර් 100 (25/07/2018)

38. රොහාන් වැන්දබෝනා එංගලන්තය  පවුම් 100යි (28/07/2018)


(සියල්ලේම එකතුව රුපියල්  365,000 ක් පමණ )  මේ දක්වා මේ පවුලට ලබාදී ඇති මුළු මුදල 516,000 ක් වෙනවා

ඉතිරි මුදල් යැවුණේ මගෙන්, ඒ එදිනෙදා වැඩ කරන් යද්දී හිරවෙන හැම වෙලාවෙම වාගේ අඩුව පැවතුන මුදල් දීම මගින්.

 ඒ ප්‍රමාණය රුපියල් 151,000 වෙලා තියෙනවා (516,000- 365, 000 )

Friday, 20 July 2018

ඔයා සෙල්ලම් කරන්නේ ඒ ළමයාගේ ජීවිතෙත් එක්කයි ඒක අමතක කරන්න එපා ( අවවාද සහ අනුශාසනා දෙවෙනි කොටස)


පසුගිය වතාවේ තාත්තා සමඟ මගේ කාමරය අමුත්තෙක් පැමිණුනා ඔබට මතක ඇති. ( ඒ කතාව මෙතැනින් ) 

ඒ ආවේ කවුද ඔහු කීවේ මොනවාද යන්න දැනගැනීමට කවුරුත් කැමැත්තෙන් පසුවන බව දනිමි. ඒ නිසාම වැඩ රාජකාරි අධික වුණත් මේ කතාවේ ඉතිරි ටික කියන්න ඕනි කියලා හිතුණා .

එදා මා ඇඳේ වැතිරී සිටිද්දී මා දෙස්ට පැමිණි තාත්තා  "චූටිපුතා.. මෙන්න දියකඩිත්ත ලඟ ගෙදර බාප්පා ඇවිල්ලා ඔයා හම්බවෙන්න.." කියලා කිව්වා. මම "එයා මේ වෙලාවේ මොකද මාව හම්බවෙන්න එන්නේ? " කියලා හිතුණත් ඒ බවක් තාත්තාට නොපෙන්වා අමුත්තා  සමඟ කතා කරන්නට මා  කැමති බව  හැඟවූවා.

කොහොමද අද ඉස්කෝලේ ගියාද?  කියමින් බාප්පා මා සමඟ කතාව  ආරම්භ කලා . තරමක ආඩම්බරකාරී , රාජකාරී ස්වරුපයෙන් කතාබහකරන්නෙකු වූ ඔහු ( ඒ දවස් වල අසල ගමක ග්‍රාම සේවක ලෙසයි ඔහු සේවය කලේ) මට පුතා කියා ඇමතුවේ නැහැ.

අමුත්තා කතාව පටන්ගනිත්ම අප දෙදෙනා කාමරයේ තනිකල තාත්තා නැවත සාලය පැත්තට ගියා.

මම හිටියේ ඔලුවට යටින් අතක් තියාගෙන සැතපෙන පිළිමයක් තියෙනවා වගේ ඇඳේ හාන්සිවෙලා  සාලයට දිවෙන දොර දෙස බලාගෙන .

දිය කඩිත්තේ සෝමසුන්දර බාප්පා මගේ පාඩම් මේසය ලඟ තිබුණ පුටුව ඇදලා අරන් මගේ ඇඳ අසලින් වාඩි වුණා.

අනතුරුව ඔහු "මට ඔයත් එක්ක වැදගත් දෙයක් කතා කරන්න තියෙනවා" කියමින් මාතෘකාවට පිවිසුණා.

"මොකක් ගැනද බාප්පා ? " කියා මා අසන්නටත් පෙරම  "ඔයාගෙයි අර පල්ලැහැ විමලා ටීචර් ගේ දුවයි අතර තියෙන සම්බන්ධය ගැන තමයි කතා කරන්න ඕනේ" කියලා ඔහුගේ මුවින් පිටවුණා.

"ඔයා දන්නවා මේ වැඩේට ඔයාලා අම්මලා තාත්තලා කොහොමත් කැමති නෑ කියලා .

අනික  ඔයලා වගේ ඉගෙනීමට දක්ෂ ළමයි ගැන උනන්දුවෙන් බලා ඉන්න අපි වුණත් එහෙම දෙයක් වෙනවාට කැමති නෑ.
අද හවසත්  පුංචියි මායි  කතා වුණේත් ඔයාලා අය්යයි ඔයයි ගැන ... මේ ගමේ  එකම ගෙදරකින් දොස්තරලා දෙන්නක් බිහිවෙන පළමුවෙනි අවස්ථාව මේ  කියලා .."

සෝමසුන්දර බාප්පා "පුංචී කියා" කියන්නේ මාත් , පල්ලැහැ විමලා අක්කාත් (ජයංගනීගේ අම්මා ) සමඟ සඳතැන්න විදුහලේ එක ම ගුරුමණ්ඩලයේ සේවය කරන අපේ ගමේ ඉන්න තුන්වන විමලාවතී ගැනයි. දියකඩිත්ත ලඟ ගෙදර විමලා පුංචිත්  (සෝමසුන්දරගේ බිරිඳ) ඒ කාලේ සඳතැන්න විද්‍යාලයේ උපගුරුවරියක්.

"මෙහෙම කවුරුත් කැමති නැති වැඩක් දිගටම කරන්න ඕනේ කියලා ඔයාට හිතුණේ ඇයි?

ඔයා මේ ගැන ඒ ළමයා එක්ක කතා කරාද?

එයා මොකද කියන්නේ?

ඔයලා දෙන්නා අනාගතේට මුහුණ දෙන්නේ කොහොම කියලද කතාවුණේ?"

බාප්පා දිගින් දිටගටම මහා බරපතළ ප්‍රශ්න වැලක් මා වෙත යොමුකලා.

යකෝ මුන් හැමෝටම පිස්සු,  
ඕ ලෙවල් වත් නොකරපු අවුරුදු පහලොවක කෙල්ලෙකුයි , කැම්පස් යන්න බලන් ඉන්න අතරේ වුණත් දහඅතේ මහින්සි වෙවී ගෙදරටයි , පවුළේ හැමෝටමයි උදව්කිරීම ගැනම හිතහිතා ඉන්න අවුරුදු විස්සක කොල්ලෙකුයි මොනවද කතා කරන්නේ , පැනලා යන්නද ? 
අනේ මුන් වගේ මී හරක් රැළක්? 

අපේ වැඩිහිහිටියන්ට සිදු වී ඇත්තේ කුමක්ද

මගේ යටි හිත මට පවසනවා .  

මෙයාලා හිතන් ඉන්නේ ජයංගනී මාව සම්පූර්ණයෙන් රවට්ටලා  දැලේ දාගෙන කියලද? 

මොකක්ද මෙයාලට තියෙන මේ හුඹස් භය?  

මට තේරෙන්නේ නෑ මේ කට්ටියට ඕනේ මොනවගේ උත්තරයක්ද කියලා ?

මම කිසිවක් නොකියා දිය කඩිත්ත ලඟ බාප්පාට තම අදහස් ප්‍රකාශ කරන්නට ඉඩ හරිමින් ඔහේ බලා ගෙන හිටියා.

තාත්තා ගේ අනුදැණුම ඇතිව මට අවවාද දෙන්නට ආ දෙවැනියා ( එදා අම්මා එක්ක ජයංගනී ලා ගෙදර ගිය ආතම්මා ගේ දෙටු පුත්‍ර රත්නය) දැන් දැන් මගේ කටින් වචනයක් පිටවෙතැයි බලන් ඉන්නවා..

ඉබ්බා ගෙන් පිහාටුවක් ගන්නවා වැනි වැඩකටත් වඩා අසීරු වැඩකට අතගසා සිටි දිය කඩිත්ත ලඟ ගෙදර බාප්පා පැයක දෙකක දේශනාවකින් පසුව වත් තම අරමුණු සඵල නොවන බව තේරුම් ගත්තා.

"මම මීට වඩා යමක් ඔයත් එක්ක කතා කරන්නේ නෑ මේ ගැන . ඔයාලට හොඳයි නම් කරගෙන යන්න ඉස්සරහට  හැබැයි අමතක කරන්න එපා ඔයා මේ කරන වැඩෙන් වෙන්නේ ඒ ළමයාගේ අනාගතය අඳුරු වෙන එක විතරයි. "

"ඔයා සෙල්ලම් කරන්නේ ඒ ළමයාගේ ජීවිතෙත් එක්කයි. ඒක අමතක කරන්න එපා"

 යනුවෙන් පවසා ඔහු මගෙන් සමුගත්තා..

ඊලඟ කොටසින් ....ඇත්තද මේ කියන්නේ?

Saturday, 14 July 2018

අවවාද සහ අනුශාසනා



මා ගමේ සිටියදී යාළු වූ පළමු සහ එකම ගැහැණු ළමයා ගැන ඔබට කිව්වේ මීට වසර දෙක-තුනකට පෙර. ඒ සම්බන්ධ කතා මෙතැනින් බලන්න.

නැවත ඒ කතාවේ ඉතිරි කොටස් වලට පිවිසුමක් ලෙස තමයි මට වැල්ලවායට යන්න උවමනාව තිබෙද්දී බුත්තල දක්වා කැස්බෑවා ගසන්නට වූ කතාව පටන් ගත්තේ. මේ ලියවෙන්නෙත් එදා යොවුන් ප්‍රේමවන්තයින්ට මුහුණදෙන්න වූ තවත් අත්දැකීමක්

වෙන්ඩ නැන්දම්මාගේ අවවාදය


ජයංගනීගේ අම්මා ( අක්කා නැන්දා ) අපේ අම්මාට කල යෝජනාවත් සමඟ අපේ ගෙදර මහ කළබලයක් ඇති වුණා.
මමවත්  ජයංගනීවත් හීනෙකින් වත් නොහිතූ "එකලාසයක් වෙන" කතාවක් අපේ අම්මාගේ ඔළුවට වැටීම නිසා ඉන්ප්සු දිනවල මෙසේ සිදුවෙන්නට ඇති කියලා තමයි මට හිතෙන්නේ.
එදත් මම සුපුරුදු පරිදි සඳතැන්නේ ඉස්කෝලේ වැඩට යන්නට යන ගමන් . වෙනදාවගේම මඟක් හරියේදී පල්ලැහැ විමලා අක්කා ( ජයංගනීගේ අම්මා ) මා යන ගමනාත්තය දක්වා යන්නට එකතුවුණා.
මේ කාලේ එයාගේ හැසිරීම , කතා බහ බලලා ඔවුන්ගේ නිවසේ ජයංගනීට සහ මට බලපාන තත්ත්වයේ සිදුවීම් සිදුවෙනවා දැයි සොයා බැලීමේ පුරුද්දක් මට තිබුණා.
"ගුඩ් මෝනිං"  වෙනදා වගේම ඇයට  සුභ උදෑසනක් පතමින් මම  විමලා අක්කා  සමඟ ඉස්කොලේ පැත්තට යන්නට එකතුවුණා
මගේ සුභපැතුමට ප්‍රතිචාර දක්වන්නට මෙන් මා වෙත හැරුණු  විමලා අක්කා " ගුඩ් මෝනිං " කියනු වෙනුවට  තරමක් කේන්ති සහගතව මා දෙස බැලූ බවක් මට පෙනුණා.
"ඒකත් එකටම මොකක් හරි බාල්දියක් පෙල්ලිලා වෙන්න ඕනි" මම ඉදිරියට අහන්නට ලැබෙන්නේ කුමක්දැයි යන්න ගැන විමසිලිමත් වුණා.
"මහ ලොකු ගමේ වැදගත්ම කට්ටිය , කටේ සද්දේ තිබුණට තනියෙන් එන්න බය ඇති . ඒකනේ අර කට හැකර අම්මන්ඩිත් එක්ක ආවේ. "

"ඇයි ඇයි මොකෝ මේ තරහෙන් වාගේ ? මොකක් ගැනද මේ කියන්නේ?"

මම මගේ දෙසට එකවරම කඩා පනින්නාවාගේ සැර වාග් මාලාවක් එල්ල කල විමලා අක්කා ගෙන් ඇහුවා.

ඇත්තටම ඇය කියන්නට හදන්නේ කුමක් ගැනදැයි මම දැනගෙන හිටියේ නෑ

"ඒ අම්මණ්ඩිත් ඒකටම හරියන එක්කෙනා . මහලොකු උපාසකම්මා, හතර පෝයට ම සිල් ගන්නවා, ඒ වුණාට අහිංසක මිනිස්සුන්ට ගිනිගෙඩි දෙන්න නම් ඕන වෙලාවක එකතුවෙනවා."

"මොකක්ද මේ හතර බීරි කතාව ? මටනම් මොකවත් තේරෙන්නේ නෑ. ඔයා හරියට කිව්වේ නැතනම් මම දන්නේ කොහොමද කව්ද , මොකක්ද කියලා?"
"ඇයි අම්මා කිව්වේ නැද්ද එයා කරපු වීරක්‍රියාව ගැන ?

එයා ඊයේ හවස අපේ ගෙදර ආවනේ අර දියකඩිත්ත ලඟ ගෙදර මහ අම්මණ්ඩිත් එක්ක, අපේ පොඩි දුවට අවවාද කරන්න.
එයාගේ නල්ලමලේ පුතාට පාඩුවේ ඉගෙන ගන්න දෙන්නලු. පොඩ්ඩිට වෙන අතක් බලාගන්නලු.
විමලා නැන්ද විතරක් ආවනම් මට ඉවසුවහැකි, අර වයසක අම්මණ්ඩිත් එක්කං ආවන ? දැන් ගම ගිනිතියය . අපි කෙල්ලෝ බලෙන් ඔයාගේ ඇඟේ ගහනවා කියලා."

විමලා අක්කා සාධාරණ කේන්තියකින් යුතුව මට පවසයි. කතාවේ හැටියට පෙරදා සවස් යාමයේ අපේ අම්මා ජයංගනීලාගේ ගෙදර ගොස් තිබේ . ඒ මා හා ඇති සම්බන්ධය නවතා දමන ලෙස ඇයට අවවාද කරන්නටය. විමලා අක්කා කළබල වී ඇත්තේ අම්මා තනියෙන් ඔවුන්ගේ නිවසට පැමිණෙනවා වෙනුවට පන්සලේ සිල් කණ්ඩායමේ , කුළඟන සමිතියේ ආදී තැන්වල ඕපාදූප වපුරවන කෙනෙක් වූ දියකඩිත්ත ලඟ ගෙදර ආතාත් ඇදගෙනම එහි පැමිණීම ගැනයි.

අපේ අම්මලාත් කරන වැඩ . ඇත්තටම අරුන්දෑ එහේ ගෙනිච්චේ මොකටද . මමත් කල්පනා කරන්නට වුණේ අපේ අම්මා කල " වීර ක්‍රියාව" ගැන.

කොහොමින් කොහොම හරි පෙරදා සිදු වූ අවාවාදාත්මක සිද්ධියත් අසාගෙන  විමලා අක්කත් ශේප් කරගෙන මම ඉස්කෝලට සේන්දු වුණා.

ඊලඟ රසවත් සිද්ධිය සිදු වුණේ එදාම රාත්‍රීයේ හෝ ඊට පසුදා රාත්‍රියේදී.

අනුන්ගේ ජීවිතත් එක්ක සෙල්ලම් කිරීම

මේ කියන දවසේ රෑත් මම පුරුදු පරිදිම මගේ කාමරයට වෙලා ඇත්තටම කියනවා නම් ජයංගනී සහ මාගේ අනාගතය  ගැන සිතමින් කල්පනා ලෝකයේ සැරිසරමිනුයි හිටියේ. 
කොට්ට දෙකක් උඩ හාන්සිවෙලා තව රෝසපාට උරයක් දැමූ කොට්ටයක් බදාගෙන මා ඇඳේ වැතිරී සිටි විලාශය දුටු ඕනෑම කෙනෙක් ( විශේෂයෙන් අපේ නිම්මි නංගී වගේ කෙනෙක් නම්  ) අනිවාර්යයෙන් මා සිතමින් ඉන්නට ඇත්තේ එවැන්නක් බව උපකල්පනය කරනවා.

කල්පනා ලෝකයේ ඈතට ඈතට මා සිතින් ගමන් කරද්දී මගේ දැහැන බිඳුනේ  "චූටි පුතා......"
 යන ඇමතුමත් සමඟ පැමිණි අපේ තාත්තා ගේ සැර පරුෂ, රළු පරළු කටහඬ්ත් සමඟයි.

කොට්ටය පැත්තකට විසිකල මම තිගැස්සී නැගිට්ටේ
 "ඇයි තාත්තා?" කියමින් කාමරයේ දොරදෙසට හැරෙන ගමන්.
අඩවල් කර තිබූ දොර සහ දොර රෙද්ද මෑත් කරමින් තාත්තා මා දෙසට එනවා. එන්නෙත් තනියම නෙවෙයි තවත් අමුත්තෙක් එක්ක.

එදා තාත්තා සමඟ මගේ කාමරයට ආවේ කවුද?         කියවමු ඊලඟ කොටසෙන් 

Wednesday, 11 July 2018

බුත්තලට ගිය කැස්බෑ ගමන


කාලෙකට ඉස්සර වෙලා ලියලා භාගෙට නවත්තපු අපේ ඉස්කෝලෙ කාලේ ආදර කථාවේ කණගාටුදායක හරියෙන් ආපහු පටන්ගන්න හිතුවා.   


මා ඉබ්බා ගැසීම හෝ කැස්බෑවා ගැසීම කර ඇත්තේ ඉතාම අඩුවෙන්. ඒ නැතිවම බැරි මොහොතක් උදාවූ විටකදීය. ඒ කාලේ එහෙම නැතිවම බැරි අවස්ථා කිහිපයක්ම උදාවී තිබූ නිසා කිහිප වතාවක් එසේ ගමන් කරන්නට ඇතැයි අනුමාන කලාට වරදක් නැත. අද කියන්නට යන්නේ කිසිවක්ම කර කියාගත නොහැකි වූ අවස්ථාවක එසේ සිදු වූ කැස්බෑ ගමනක් ගැනයි.

මේ වෙනකොට මම විශ්ව විද්‍යාල ප්‍රවේශය සමත් වෙලා හිටියේ. ඒත් නිකම් ගෙදරට වෙලා ඉන්න චාන්ස් එකක් ලැබුණේ නෑ මොකද මම එතකොට වැල්ලවාය ප්‍රදේශයේ ඉස්කෝලෙක ගුරුවරයෙක් ලෙස සේවය කරනවා.

සතියේ දවස් වල වෙහෙරයායේ සුද්දි අක්කලා ගෙදර බෝඩිමේ ඉඳලා ගෙදර එන්නේ සිකුරාදා හවසට. මේ ගමනේදී එවකටමගේ ජීවිතයේ වැදගත්ම කොටස්කාරිය වූ ජයංගනී හමුවීම හෝ ඇය හා සම්බන්ධ මොනයම් හෝ සිදුවීමක් සිදු නොවුනානම් ඒක ලෝක පුදුමයක්.


ගෙවී යමින් තිබුණේ අපි දෙන්නාට හරි වැදගත් කමක් තිබුණු කාලයක්. ඒ ජයංගනීගේ උපන්දිනය යෙදිලා තිබ්බ දවස්වලට කිට්ටු කාලයක්. රෝසපාට පුංචි කොටු කොටු ලේන්සුවකුත් එක්ක ජයංගනීට දෙන්න කියලා ගෙනැත් තිබ්බ උපන්දින කාර්ඩ් එක මගේ පොත් මේසේ තැනක හංගලා තිබ්බා මතකයි. අපේසම්බන්ධයට ගෙදරින් කචල් පිට කචල් වැටුණ කාලයක් නිසා හැමදේම හංගලා තමයි තිබ්බේ ඉතිං.

මම සෙනසුරාදා උදේ එයා පංති යද්දී එයාගේ අතට මේ දෙක දෙන්න කියලා තමයි හිතන් හිටියේ. මගේ පණිවිඩ කාරිය වුණේ උඩහ ලැයිමේ හිටපු සැම්සන්ගේ නංගී කූජනා. එයත් ජයංගනී ක්ලාස් ගිය සුදර්ශීයට තමයි යන්නේ ඒ දවස්වල.

අතුරුදන් වූ සුභපැතුම

උදේ පාන්දරම නැගිටලා කිරි තේ එකක් එහෙම බීලා දවසේ වැඩ අරඹන්න කියලා හිතුවා විතරයි. හිමින් හිමින් පොත් ගොඩ ඇවිස්සුවේ බර්ත්ඩේ කාඩ් එක හොයා ගන්න.
මල කෙළියයි කාඩ් එක තිබ්බ තැන නෑ.
දෙය්යනේ කාඩ් එක අම්මා ගත්තා වත්ද?

ඒකේ ලියලා තිබ්බ ඒවා එහෙම (නිල්පාට පෑනෙන්මුතු කැට අකුරින්) එයා කියවව්වා නම් මං ඉවරයි.

දැන් උදේ පාන්දරම මගේ ඔළුව යකාගේ කම්මල වගේ. කොයිදේටත් ඉස්සෙල්ලාම අල්ලාගන්න අපේ නිම්මි ( අපේ පොඩි නංගී) පිටවරද පටවන මුවාවෙන් මම කෑ ගැහුවා.

"නිම්මී නිම්මි මෙහෙ එනවා තමුසේ මගේ මේසේ ඇද්ද නේද?"

"ඔයාට පිස්සුද චූටි අය්යා? මම ඔය කාමරේ පැත්තටවත් ආවේ නෑ.  මෙන්න වැඩක්. මෙයාගේ මේස අදින්නේ මට වෙන වැඩ නැතිවටද? එන්න එපා ඕවට. මොකක් හරි හොර වැඩක් කරලා ඒක අහුවෙලාද කොහෙද එනවා මෙතන මාව අල්ලගන්න ඒවට. "

නිම්මි දිවැස් අත්තියකසේ සිදුවන්නට ඇති දෙය පිළිබඳ ඉඟියක්ද මට ලබා දෙමින් පැවසුවා.

මගේ ගෝරනාඩුව ඇහුණ තාත්තා ඒ පැත්තට ආවේ ඔන්න ඔය වෙලාවේ.

"චූටිපුතා මොකද මේ කෑ ගහන්නේ?
අහක යන උඩිච්චියෝ ලොකු වෙලා මදිවට තව ගෙදර ඉන්න කෙල්ලටත් සද්ද කරනවද?
ඔන්න බලපන් මම උඹේ ප්‍රියම්බිකාවට කරන දේ"

එසේ කියමින් මගේ පර්ස් එකේ තිබුණ ජයංගනීගේ තැපැල් හැඳුනුම් පතට ගත් චායාරූපය අතට ගත් තාත්තා එය කීතු කීතුවලට ඉරා දැම්මේ කිසිම අනුකම්පාවකින් තොර අයෙක්වගෙයි.

මගේ ඇස් ඉදිරිපිට මම ආශාම කරන රූපයක් ඉරා දමද්දී වුවත් හිස පහත් කරගෙන මොකුත් නොවුන ආකාරයෙන් ඉන්නට තරම් ආත්මශක්තියක්මට ලැබුණේ කෙසේදැයි අදහාගන්නත් අමාරුයි.

මගේ නොසැලෙන ඉරියව්ව දුටු තාත්තා තවතවත් කේන්ති ගත්තා.
"උඹ කාටද උපන්දින කාඩ් දෙන්න හැදුවේ. කියන දේ අහන්න බැරිදරුවන්ගෙන් මට වැඩක් නෑ. මගේ දෑහට නොපෙනී පලයන් යන්න. "
එකින් එක මගේ ටසෝ කලිසම්, සුදු කමිස, වැල්ලවායේ බෝඩිමේ ඉද්දි අඳින ඉරි ඉරි සරම් ආදි රෙදි පෙරෙදි සියල්ල මිදුලට ගෙනැත් දමමින් තාත්තා කෑ ගහනවා.
"උඹට ඒ ගැනිම නම් ඕන, මෙහේ ඒවා කරන්න බෑ, උඹට ඕනා දිහාකට ගිහින් ඒවා කර ගනින්"
එසේකියමින්අන්තිමටම එයා මම ගමන් යන්න අරන් යන නිල්පාට ඩෙනිම් රෙද්දෙන් මහපු මල්ලත් ගෙනැත් ඩොග් ගාලා මිදුලට අත් හැරියා.

මුහුණේ කිසිදු ඉරියව්වක් වෙනස් නොකල මම ඔහේ බලාගෙන ඉන්නවා. තාත්තට තවත් කේන්තියි.

මේ අතරේ හිතයටින් මට හිනා.

යකෝ මට යන්න බෝඩිමක් තියෙනවා. අනික මාසේ පඩියක් ලැබෙන රස්සාවකුත් තියෙනවා. මොන මගුලක්ද   අද සෙනසුරාදානම් තමයි වැඩිම වුනොත් සුද්දි අක්කා අහයි "මොකෝ මේ බණ්ඩාරවෙල මල්ලි ගිය පයින්ම ඇවිත් ? "කියලා.

මම හෙමින් හෙමින්  මිදුලේ තැන තැන විසිරිලා තිබුණ රෙදි ටික අර ඩෙනිම් බෑග් එක ඇතුලට ඔබා ගත්තා. ඔන්න දැන් ඒක බෙර ගෙඩියක් වගේ වෙන්න පිරිලා.

මල්ල දොර ලඟින් තියලා  ගෙට ගිහින් කලිසමකුයි ටී සර්ට් එකකුයි දා ගත්තා ..ලොක්කා වගේ පර්ස් එක පස්ස පැත්තේ සාක්කුවට ඔබන ගමන්  අම්මාලඟටගියා  ගිහින්  මම යනවා යන්න කියලා පාරට බැස්සා.

නිම්මී, චූටි නංගී අක්කා වගේම අම්මත් හොල්මන් වෙලා වගේ බලා ඉන්නවා. කිසි කෙනෙක් මීක් ගෑවේ නෑ තාත්තට බයේද කොහෙද මම ඔක්කොම එහෙම ඉද්දි පාරට බැස්සා.

බයක්, සැකක් දුකක් ඒ කිසිම හැඟීමක් මගේ ඔලුවට ආවේ නෑ. යන්නේ කොහේද කියලා හරියට හිතුවෙත් නෑ.

මල්වත්තට ගිහින් බස් එකකට ගොඩවෙනවා යන්තම් මතකයි. දැන්මම නගරයට ඇවිත්. ඔන්න තියෙනවා බුත්තල හරහා කතරගම කියලා ගහපු මාර්ග අංක 29 කියන බස් එක මම ඔන්න ඕකට ගොඩවුණා. තවම උදේ පාන්දර මේකේ ගිහින් බෝඩිමට ගියොත් සුද්දි අක්කා සැකහිතන්න පුළුවන් මොනවා වුණත් මගේ අතේ තිබ්බෙත් ඉතාම සුළු මුදලක් මාසේ පඩියෙන් භාගයක් ගෙදරට හාල් මිටියක් ගෙනැත් දාන්නයි ඉතිරි භාගේ සීට්ටුවකටයි යට කරලා තිබ්බ නිසා අතේ තිබුණේ හරියටම බෝඩිම පැත්තට යන්න අවශ්‍යමුදල විතරයි

"මට වැල්ලවාය ටිකට් එකක් දෙන්න.. "

මම මගේ සැලැස්ම ක්‍රියාතමක කරන්න තීරණය කලා. ඒ කිව්වේ වැල්ලවායට ටිකට් අරන් බුත්තලට හරි කතරගමට හරි කැස්බෑවා ගහන්න. ඊට පස්සේ ටිකක් රෑවෙනකන් ඒ ටවුන් එකේ කරක් ගහලා සුද්දි අක්කාට සැක නොහිතෙන විදිහට රෑ වෙන්න කිට්ටුව බෝඩිමට එන්න.



Saturday, 30 June 2018

මනෝ චිකිත්සක අවවාදය:


අපි කිසිදු හිතවත් කමක්, ලොකු දැනහැඳුනුම් කමක් නැති මිනිසුන් වෙනුවෙන් නිවාස හදාගන්න පටන් අරගත්තේ 2014 දි. ඒ මුල්ම නිවස හදද්දී නිවස් හිමියා ( ගෙදර පිරිමියා) සමඟ නිතර නිතර දුරකථන සංවාද කරන්නට මට සිදුවුණා . ඒ වගේම "ක්ෂුද්‍ර මූල්‍යමය ව්‍යාපෘතියක්" (Microfinance project ) ලෙස පටන් ගත් එයට මගේ පෞද්ගලික මුදල් වගේම හිතවතුන් /හිතවතියන් ගෙන් ලැබෙන උපකාරත් යොදාගන්නට සිදුවුණා. එවන් සමහර අය "ආධාරයයි" කියා ලියමින් මගේ ගිණුමට ඩොලර් පණහ , සියය වගේ මුදල් යොමු කලා නිතර නිතර මම මුහුණු පොතට ගියේ මේ වැඩේ කොහොම හරි කරගන්න ඕනා නිසා... ඔන්න ගෘහස්ත පොලීසිය කලබල වුණා .
"අහවල් දානපතියා කමෙන්ට් දානව වැඩියි"
"කෝ අද ඔයා ගේ .....පුතා කතා කරේ නැද්ද?
ඔයාට ඒ අහක යන මිනිස්සු ලොකුයි තමන්ගේ එවුන්ට වඩා"
".... මොනවා කරත් කමක් නෑ අපේ ගිණුම් වලට ආධාර කතා ගන්න එපා"
වගේ දෝස්මුර ආවා..
මට විශාල මානසික ආතතියක් ලැබුණා අහක යන පවුලක දුක බලන්න ගිහින් ( මේ වෙනකොට ඒ අය ඉතා දියුණුවෙන් දියුණුවට පත් වී අප වැනි මිනිසුන් අනවශ්‍ය තත්වයකට පත් වී සිටිනවා)
කෙසේ හෝ මගේ මානසික ආතතිය නැති කරන්නට මට ඔන්ලයින් සයිකොලොජිස්ට් කෙනෙක් ගෙන් අවවාද ගන්නට සිදුවුණා... අවවාදය තමයි
"ඔහොම තමයි ගැහැණු කට්ටිය,ගැහැනු කට්ටිය එක්ක ගණුදෙනු අමාරුයි.
තමන් , තමන්ගේ සැමියා , දරුවා ඇරෙන්න වෙන කවුරුවත් ගැන එයාලට හිතන්න ඕනේ නෑ.. නිතර එයා ලඟ ඉන්න.
ඔයා කැමති දේවල් වලට එයා අකමැති නම් ඒවා නොකර ඉන්න, හැබැයි එයා කැමැති දේවල් වලට ඔයා කැමැති වෙන්න පටන් ගන්න "
කියලා.
මම ඒ අවවාදය සියයට හැත්තෑපහක් පිළිගත්තා. ඒ කියන්නේ එයා කැමති දේවල් වලට කැමතිවෙන්න පටන් ගත්තා වගේම එයා අකමැති දේවල් එයාට නොදැනී යන ලෙස කරන්න ( මේ අපේ සමාජ සත්කාර සහ ඒවාට අදාල මිනිසුන් සමඟ දුරකතන සංවාද පැවැත්වීම පමණමයී, මේ දවස්වල කරන්නේ එසේ නොදැනෙන ලෙස කල පස් වෙනිවැඩේ)..
අන්තිමට සයිකොලොජිස්ට් කිව්වා වගේ පොලෝසියේ නම් ලොකු වෙනසක් වුණේ නෑ😛😜🤣 .

හැබැයි මම නම් දැන් නොවරදවාම "සිදූ " සහ "දෙවැනි ඉනිම " බලනවා..