මා මුලින්ම නිම්මිලා ගෙදර ගිය එදා සෙනසුරාදා දිනයකි. සති අන්ත නිවාඩුව ගතකිරීමට නිම්මිත් මමත් මාවනැල්ලේ ඔවුන්ගේ මහ ගෙදරට පැමිණ සිටියෙමු.
ඒ දවස් වල සෙනසුරාදා ඉරිදා මා "පොල් " කැඩුවේ නැත.
එමෙන්ම මා සිතන හැටියට සතියේ දවස් පහ පොල් පලන්න ගිය පුවක් බාස්ද සති අන්තයේ පොල් පැළුවේ නැත.
එම නිසා ඔහුද එදින මා මෙන්ම වත්තේ පිටියේ වැඩ වල යෙදී සිටියේය.
පුවකා වැඩ කරන්නේ ඔහුගේ ගෙවත්තේය. මා වැඩ කරන්නේ මගේ බිරිඳගේ ගෙවත්තේය.
මෙය පසු කලෙක මගේ බිරිඳගේ නැගණිය ගේ පවුලේ වාසස්ථානය බවට පත් විය.
දැන් එහි ජිවත් වන්නේ නිම්මි ගේ නංගි අමරාත් ,ඇයගේ සැමියා හා දරු දෙදෙනාත් ය. ඒ සමගම නිම්මිගේ අම්මාද එහි සිටි.
තව දුරටත් නිම්මිලා ගෙවත්ත හෙළි පෙහෙළි කරමින් සිටි මට නිම්මි ගෙන් ලැබුණු ආරාධනාවකි.
" ඒයි යමුද ඇලේ නාන්න ? මම නාන්න යන්න හදන්නේ "
"අම්මා දවල් කෑම හදලා තියෙන්නේ .. නාගෙන ඇවිල්ලා බත් කමු ".
"කොහෙද නාන තැන තියෙන්නේ? ගොඩක් දුරද ?"
"නෑ.. නෑ මේ රබර් කෑල්ලේ උඩහට ගියාම හරි"
අදහස හොඳ බව තේරුම් ගත් මා "හරි හරි යමු.. මට ඇඳගෙන එන්න සරමක් ගේන්න " යැයි නිම්මිට කීවෙමි.
නාන්න අඳින චීත්තයක් , රාණි සබන් කෑල්ලක් ඇතුළු අඩුම කුඩුම ගත් නිම්මි ගමනේ පෙරමුණ ගත්තාය . සරමක් හා තුවායක් කරේ දා ගත් මා ඈ පසු පසින් වැටුනෙමි.
නිම්මිලාගේ පරණ රබර් වත්ත ( මේ වන විට ඔවුන්ගේ නෑදෑ මාමා කෙනෙකුට විකුණා තිබුණු ) මැදින් වැටුණු අඩිපාරේ මීටර් දෙසීයක් පමණ ගිය තැන මේ නාන තොට හමු වෙයි.
එළිමහනේ නාන්න අඳින ක්රමයට උඩුකය වැසෙන සේ තම චිත්තය හැඳගත් නිම්මි නෑමට සුදානම්ය .
ඇලේ ගල් අතර ස්වභාවිකව හැදුන විශාල වලක් හරහා සීරුවෙන් පහළට ගලා යන ශීතල වතුර පහරකි.
මට අරලගංවිල තේ වත්තේ මැද තිබුණ ගල් පීල්ල මතක් වෙයි.
ඒ කාලේ අපේ ගම පැත්තට අම්මාගේ වචනෙන් කිව්වොත් " බැදරැස් කන්න පායන කාලෙට " අපි ගල් පීල්ලට නාන්න යන්නෙමු.
එවැනි දිනවල විමලා අක්කා සහ ජයංගනී නංගිලා ද නානතොටේදී මට අහම්බෙන් මෙන් මුණ ගැසේ.
" මොනවද කල්පනා කරන්නේ ? වතුර දෙකක් දාන්නද ? " නිම්මි මගේ දැහැන බින්දාය.
"මෙන්න මෙතනින් වාඩි වෙන්න " ඈ මට දිය වල කෙළවරේ වූ විශාල ගල් පොත්තේ කොටසක් පෙන්නුවාය.
එසේ කියන්නේ මගේ ප්රිය බිරිඳ වුවද පොඩි එකෙක් මෙන් නාවනවා යැයි කවුරුත් දැක්කොත් ? සියුම් ලැජ්ජාවකින් යුත් මා සිත විමසයි
රබර් කැලයක් මැද ඇති නාන තොටුපළක සිට කෙරෙන මේ රූමත් යුවතියගේ ඉල්ලීම අහක දාන්නේ කුමන මෝඩයෙක්ද?
නිම්මිත් මමත් විහිළු තහළු මැද ඔවුන්ගේ ගමේ ඇලෙන් නා ගත්තෙමු .
එදා සිට හැම සති අන්තයකම මාවනැල්ලේ යන අපි බොහෝවිට නෑමට යන්නේ මේ තොටුපලටයි. සමහරක් දිනවල දුල්මිණි ලා ගෙට පහළ තිබෙන ලිඳෙන් ද දිය නා ගන්නෙමු.
රබර් වත්තේ සිට ආපසු පැමිණි අප කෙලින්ම ගියේ දිවා ආහාරය ගැනිමටයි.
නිම්මිලා අම්මා සකස් කල දිවා ආහාරයට හොඳ කිරිකොස් මාළුවක් සහ කොහිල දළු ද ඇතුලත් වී තිබුණි. මා කිරි කොස් මාළුවට කැමති බව ඈ දැන ගත්තේ කෙසේදැයි නොදනිමි.
" අම්මා කොහෙන්ද මේ කොස් ? " නිම්මි අසයි.
"ඔයාලා එනවා කියලා කිව්වම දුල්මිණි ලා තාත්තා ගෙනැත් දුන්නා .. මේ පුතාට උයලා දෙන්න කියලා " අම්මා පැවසුවේ මා වෙත අත දිගු කරමිනි
නිම්මිලා නිවසට ආ අමුත්තා
කෑමෙන් පසු නිම්මිත් සමග නිවසට වී ටික වෙලාවක් ගත කලෙමි. හවස තුන හතර වෙද්දී හිරුරැස් වල සැර බාල වෙයි. නැවතත් ගෙවත්තේ ඉහළ පැත්තේ යා යුතුයැයි තීරණය කලෙමි.
කුස්සිය දෙසට හෙමින් හෙමින් ඇදුනු මා දුටු නිම්මිගේ මව " ආයෙත් කැලේ යන්න ද ?"
"බන්ටි.. මෙන්න අය්යා කැලේට යනවා.. යන්න .. යන්න එයත් එක්ක.." යැයි පැවසීය.
ඈ එසේ කීවේ නිම්මිලාගේ සුරතල් බල්ලා බන්ටියා පුරුදු කාරයෙක් මෙන් මා පසු පස වත්ත පුරා ගමන් කල නිසාය.
ගෙට ඉහළ පැත්තේ වත්ත එලි පෙහිලි කරන මට පහළ සිදුවෙන දේවල් හොඳින් පෙනුනේ නැත.
එහෙත් ඩිග් .. ඩිග් ගා යමෙකු නිවස දෙසට එන හඬත් කිසියම් ගෙඩි වර්ගයක් වේගයෙන් පොළවට දමන හඬත් මට ඇසිණි.
නිම්මිලා අම්මා සමග ගොරෝසු එහෙත් පහත් හඬකින් යමෙක් කථා කරන හඬද මා සවනත වැකුනේය.
ටික වෙලාවකින් තැඹිලි වීදුරුවක් සහ මැන්ගුස් /රඹුටන් ආදී පළතුරු ගොඩක් රැගෙන මා වෙත එන යුවතියකි.
" ඒයි.. එන්න තැඹිලි බොන්න.. " මේ තව පළතුරුත් තියෙනවා. "
"කොහෙන්ද මේවා ? මම ආසම කෑමක් .. " මම කීවේ පැණිබේරෙන මැන්ගුස් මල්ල දුටු පසුවයි.
"දොස්තර මහත්තයට දෙන්න කියලා දුල්මිණි ලා තාත්තා ගෙනත් දීලා .."
නිම්මි පැවසුවාය.
"කෝ මනුස්සයා .. ? ආපහු ගියාද ..? " මම ඇසුවේ මා ගැන සොයා බලන මේ සොඳුරු මිනිසාට වචනයක් දෙකක් කථා කීරීමට තිබු බලවත් ආශාවෙනි.
"ඔවු .. ඔවු.. හොරෙන් හොරෙන් වගේ ඇවිත් ඔය ටික දීලා ගිහිල්ලා.. ඔයාට කතා කරන්න එන්න ලැජ්ජයි මන් හිතන්නේ "
"ඔයාට රෑට උයලා දෙන්න අල කොලයි .. කතුරු මුරුංගා මලුයි ගෙනැත් දෙයි කියලා අම්මා කිව්වා ".
නිම්මි පැවසුවේ පුවක් බාස් නැවතත් සිය නිවසට එන්නට නියමිත බවයි.
පුවක් බාස් නම් පුදුම මිනිහෙකි. ඔහු මගේ ප්රියතම කෑම බීම හැම දෙයක් ගැනම දන්නා සෙයකි.
